Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Pieter Omtzigt, hoeveel argumenten heb je nodig?

PlusTheodor Holman

Het onderwerp doet er nu even niet toe, maar op een gegeven moment vroeg mijn dochter: “Hoeveel argumenten heb je nodig om van iets overtuigd te raken, pap?”

“Eén goed argument is genoeg,” zei ik snedig, maar ik wist dat ik loog.

Wanneer raak ik van iets overtuigd en verander ik van mening?

Een buurman begrijpt niet waarom mensen wel in een tram mogen zitten op keurige afstand van elkaar en niet in een restaurant. Als ik het hem uitleg, schudt hij zijn hoofd. Hij gelooft Baudet eerder dan Van Dissel. Door mijn argumenten praat hij heen.

In mijn omgeving zitten veel pensionado’s die vroeger het omgekeerde dachten van wat ze nu denken. Ze werden katholiek, of juist atheïstisch. Ze waren vol van Marx en werden conservatief. Of ze waren lid van de SP en werden aanhangers van Baudet. Waardoor veranderden ze?

Het heeft denk ik niet veel te maken met argumenten.

Argumenten zijn puzzelstukjes die plotseling blijken te passen op iets wat je voelt, je intuïtie. Dat gevoel wordt bepaald door de groep waarin je verkeert en waar je bij wil horen. Vooral dat laatste.

Ik weet nog dat ik met het communistisch manifest in mijn binnenzak in een café de liefde van mijn leven ontmoette die niets moest hebben van mijn idealisme, en binnen een minuut, door het uitzicht op een nacht vol hartstocht, waren al mijn opvattingen geheel veranderd! De argumenten lagen tussen de lakens.

Hoe zou ik denken als ik streng gereformeerde of islamitische ouders had gehad, op een reformatorische of islamitische school had gezeten en dan ook nog verliefd was geworden op een meisje uit mijn klas dat net zo dacht als ik en onze ouders en mijn vrienden? Hoe word je dan afvallig? Door welke argumenten?

Het is onderwijs, onderwijs, onderwijs. Niet alleen de kennis, maar ook de anderen met andere denkbeelden die je ontmoet. En dan maar hopen dat je je dan niet aangetrokken voelt door het fascisme.

Welke argumenten heeft Pieter Omtzigt nodig om in te zien dat hij afvallig van het CDA moet worden? Hij moet toch voelen dat hij niet meer bij ‘de groep’ hoort? Maar bij welke gemeenschap voelt hij zich wel thuis? Wanneer hij het CDA met dezelfde kritische blik volgt als hij het kabinet controleert, moeten de argumenten toch naar hem toestromen als vissen in een fuik.

Hoeveel argumenten heb je nodig, Pieter?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden