Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Personeelstekort? Vaak is het werk extreem slecht georganiseerd

PlusMarcel Levi

Ik dacht voor mijn vlucht naar Londen met anderhalf uur voor vertrek ruim op tijd op Schiphol te zijn. Het blijft sowieso mallotig dat je voor die busrit van een dik halfuur zoveel eerder moet komen. Met de trein is twee minuten voor vertrek ruim voldoende. Maar niet gemopperd, ik verheugde me op een kopje koffie in de terminal. Dat liep een beetje anders.

Schiphol had namelijk verzonnen dat iedereen die naar Engeland vloog eerst in een rij van letterlijk honderden mensen aan moest sluiten. Om te controleren of je de stapel papier over coronavaccinatie, virustest en eventuele quarantaine wel goed had ingevuld. En daarvoor was maar liefst één loket geopend.

Desgevraagd was personeelstekort de oorzaak. Hoezo personeelstekort? Tijdens mijn anderhalf uur durende wachttijd waren er minstens tien medewerkers in de controleruimte enorm druk met helemaal niksdoen. Of vooral bezig om luidruchtig elkaars sociale leven te delen, als ze niet even moesten appen op hun mobiele telefoon.

Talloze luchthavenofficials kwamen zich vergapen aan de extreme wachtrij, maar zij ondernamen geen enkele actie. Ook was er een kennelijk leidinggevende mevrouw, die totaal niet onder de indruk was van de eindeloos wachtende passagiers, onder wie ouderen die moeite hadden met het lange staan. Zij was te druk met het schemaatje voor de lunchpauze van de collega’s.

Als passagiers opmerkten dat ze hun vlucht gingen missen, was het ongeïnteresseerde antwoord dat er elke dag zoveel mensen waren die hun vlucht misten. Maar ja, er was nu eenmaal personeelstekort.

Toen ik eindelijk met mijn stempeltje bij de instapbalie arriveerde, was ik daar alleen, want alle medepassagiers stonden nog ergens in de rij. Dat gaf niet, want de alleraardigste stewardess vertelde dat de vlucht een halfuurtje was vertraagd wegens personeelstekort op het platform. Door de ramen kon je een leger aan luchthavenmedewerkers welhaast wortel zien schieten van ultiem nietsdoen.

Dat gaf in ieder geval tijd voor mijn kopje koffie. Helaas. Ook daar een rij waar de dagelijkse file op de A27 bij verbleekt. Tja, verzuchtte de koffiemevrouw, we hebben een enorm personeelstekort. Van de drie mensen die aan het werk waren deed eentje alleen de bestelling, de tweede maakte koffie (en moest voortdurend aan nummer één vragen wat hij moest maken) en bij de derde kon je afrekenen (nadat ze nummer twee had gevraagd wat er besteld was).

Hoezo personeelstekort? Is het werk vaak niet gewoon extreem slecht georganiseerd, zodat het lijkt alsof er te weinig mensen zijn? Een groot deel van het zogenaamde personeelstekort is simpelweg wanhopige organisatie, zinloze administratie en razend slecht management.

Op de terugweg vanuit Engeland kon ik alle coronachecks tevoren gewoon digitaal indienen en kreeg ik binnen tien minuten een e-mail dat alles in orde was. Ik kon rechtstreeks doorlopen naar de gate.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden