Plus Column

Pas in Slotermeer kreeg ze het echt naar haar zin

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

In de Jan Evertsenstraat trok een kleine blonde vrouw mijn aandacht. Een onvervalst Jordanees uiterlijk, maar luid bellend in het Arabisch.

Zodra ze ophing, liep ik op haar af.

Ik complimenteerde haar met haar panterprint en voor ik het wist, wisselden we nummers uit en beloofde ze me dat ze een stukje piano zou spelen als ik langskwam in haar huis in Slotermeer. Ze stelde zich voor als Amouna.

Dus daar zat ik dan, een aantal weken later, op een kolossale hoekbank in de woonkamer die baadde in blauw licht afkomstig van een lichtsnoer aan het plafond. Voor de ramen hing vitrage en uit de flatscreen aan de muur schalde Gamalo, de laatste hit van de Egyptische popster Amr Diab.

O ja, er stond ook een piano.

Amouna vertelde dat ze in het voorjaar van 1967 werd geboren in de Marokkaanse havenstad Tanger, als jongste van vijf kinderen; twee broers en zussen.

Amouna is trouwens haar artiestennaam, haar echte naam is Amina.

Ze komt uit een welgesteld milieu, haar ouders werkten beiden voor de overheid. Alle kinderen werden van jongs af aan naar muziekles gestuurd, Amina studeerde aan het conservatorium in Rabat.

In 1994 kwam ze naar Nederland, trok in bij haar Marokkaans-Nederlandse man. Ze ontmoetten elkaar op straat in Tanger, hij was op er vakantie. Amina wilde vrienden blijven, maar Mohammed bleef aandringen en op een dag stond hij voor haar ouderlijk huis om om haar hand te vragen.

Nogal een verandering voor Amina, ze werkte als muziekdocente in Tanger en had een uitgebreid sociaal leven.

Dus toen ze zichzelf terugvond op een etage in de Stadionbuurt, had ze zo'n last van heimwee dat ze de eerste vier jaar geen kinderen wilde. Ze wist zeker dat ze terug zou gaan naar Tanger.

Pas in Slotermeer kreeg ze het echt naar haar zin in Nederland. Haar roze woning in de Freek Oxstraat is misschien klein, maar ze is omringd door vriendinnen en familie.

Ondertussen bleef mijn blik maar afdwalen naar de piano. Of ze nog wel eens speelde, vroeg ik.

"Jawel," zei ze. "In bejaardentehuizen."

Een ideetje van haar man, medicijnbezorger. Ze speelt alles, maar het liefst de walsen van Strauss, of anders het populaire repertoire van Richard Claiderman. De bejaarden vinden het prachtig, maar ze zijn vaak wel verbaasd als ze zien dat er een Marokkaanse dame achter de ­piano plaatsneemt.

Haar kinderen zitten niet op pianoles, dat is te duur. Het Concertgebouw kent ze niet. "Met wie zou ik daar heen moeten dan?" vroeg ze. Ik had wel een idee.
Om dat te vieren, speelde ze een stukje Histoire d'amour, nog zoeter dan de onaangeroerde taartjes op het plastic tafelkleed.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief.
Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden