Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Parijs: ik loop door een wolk van traangas zo de jaren 70 binnen

Plus Theodor Holman

Parijs – zaterdag. Terwijl ik op weg ben naar vrienden, zie ik in een auto enkele mannen en vrouwen met gele hesjes zitten.

Een paar straten verder word ik tegengehouden door de Franse politie. Ik moet om­lopen. Maar elke straat blijkt te zijn afgesloten. Verder snap ik niets van de app Kaarten op mijn iPhone, die een imbeciel van me maakt, want na een kwartier sta ik weer voor dezelfde Franse agenten.

Wel lukt het me om op de Boulevard Haussmann te komen. Daar staat een leger aan witte politieauto’s en ambulances. Iedereen moet weer omlopen, maar ik moet daar in een bepaalde Rue zijn, bewijs dat met een belangrijk geprint papier en paspoort en mag doorlopen.

Uiteraard wandel ik uit journalistieke nieuwsgierigheid verkeerd, merk een opstand der horden en opeens loop ik door een wolk van traangas zo de jaren zeventig binnen.

Traangas heeft naast het opwekken van ongewilde tranen een neveneffect: onmiddellijke haat. Misschien is het beter om te zeggen dat ik tranen van haat huil. Het gas haalt de slechtste eigenschappen in een mens naar boven en ik moet uiterste zelfbeheersing betrachten om geen tegels uit de grond te wrikken en naar de smeris te gooien of autobanden in de fik te ­steken!

Ik ben oud, wrakkig, een afvalproduct van die jaren zeventig en kan niet eens wegrennen (rug en voetje hebben ouderdoms-au) dus ik spoed mij snel naar mijn vrienden. Mijn ogen worden daar gedept met vers agressiedempend water.

“Wie zijn de Gele Hesjes en wat willen zij precies?” vraag ik, eigenlijk om gewoon maar wat te zeggen en de aandacht af te leiden van mijn met bloed doorlopen ogen. Er ontstaat een typisch Franse discussie met onnoemelijk veel Franse woorden die ik niet ken, maar waaruit blijkt dat de Gele Hesjes elke ideologie aanhangen – van nazi’s tot communisten – en dat ze in feite ‘wel gelijk hebben’.

De Gele Hesjes zijn voor minder bureaucratie, maar voor meer staatsbemoeienis, er moet wat gedaan worden aan hun salaris, aan de ouderen, aan de benzineprijzen, maar ze willen ook minder belasting betalen.

“Wat ze willen is tegen­strijdig, daarin spiegelen ze zich aan Marcron die ook tegenstrijdig is… En hoe is het in Holland?”

“Enigszins zoals het is in Engeland, Italië, Duitsland, Spanje en Frankrijk. Een democratische crisis.”

“Europa is te klein en te groot,” hoor ik.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden