Plus Column

'Pap, ik ben een Ajacied. Ik voel het hier van binnen'

Ellen Dikker Beeld Wolff

Het is de dag na de wedstrijd. Mijn vriend slaat een arm om onze zoon. "Deze wedstrijd blijf je je de rest van je leven herinneren, jongen," en hij drukt hem even tegen zich aan.

"Denk je, pap?"
"Jazeker. En ik ook."

Vader en zoon zijn samen gegaan. Zijn ­eerste Europese wedstrijd in het stadion.
We konden er niet omheen. Midden in zijn vakantie en dan ook nog op zo'n nette tijd. Ajax-Lyon. Nu al legendarisch.

Hij had het niet verwacht.

"Nee mam, Lyon is zo goed. We gaan het echt heel moeilijk krijgen. Ik denk 1-2. Met 0-0 mogen we blij zijn."

Maar hij had er zin in. Omdat hij Lyon een geweldig team vindt en bijna al die spelers op YouTube voorbij heeft zien flitsen. Lacazette, Tolisso, Fekir. Nu zou hij ze in het echt zien. Hij hoopte dat Lacazette eventjes zou spelen. Genieten van die fantastische spelers leek hem het hoogst haalbare. Op winst van Ajax durfde hij niet te rekenen.

Maar een uurtje voor aanvang begint het te kriebelen. Hij heeft op De Toekomst getraind en vader en zoon eten in de kantine een daghap, nasi met saté. Met een schuin oog kijkt hij naar het televisiescherm waar de samenvattingen worden vertoond van dat eerdere Europese succes. 1992, Ajax-­Torino uit en thuis. Met spelers die hij nu zo vaak op de club ziet lopen. Zijn cluppie. Als het toen kon, waarom nu dan niet?

Als hij het stadion binnenkomt en wordt overvallen door de sfeer, het zwaaien met de vlaggetjes en sjaals, het gezang en gespring, is hij om. Hij schreeuwt in het oor van zijn vader: "Pap, ik ben een Ajacied. Ik voel het hier van binnen."

Hij klopt op z'n borst. "Ik hoop zo dat ze winnen. Én dat Lacazette op de bank blijft." Hij klimt op z'n stoel en zingt uit volle borst: "Weee gaaaan naar Stockholm toe, we gaan naar Stockholm toe!"

Als ze teruglopen naar de auto komt hij een trainer tegen.

"Zag je dat, hoe die Matthijs de Ligt die Lacazette eventjes wegzette?" De trainer glimt van oor tot oor.

"Ja ongelooflijk," antwoordt mijn zoontje, inmiddels schor.

Matthijs de Ligt is maar 6 jaar ouder dan hij. Hij denkt aan het vipvak in het stadion, het enige vak dat keurig bleef zitten, gevuld met de spelers van '92.

1992, 2017, wie weet over een aantal jaar... Zou hij in de toekomst ook geschiedenis kunnen schrijven?

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.