Pagina 1 in de krant is de overlijdenspagina geworden

PlusTheodor Holman

‘Kan ik je vertrouwen?”

Ik knikte.

“Ik weet van jongeren die een coronafeest hebben gehouden.”

Ik haalde mijn schouders op. Wat moest ik er ook over zeggen?

Als de politie erachter komt, krijgen ze een boete. Als ze hun grootouders besmetten gaan die dood, en misschien gaan hun ouders ook wel dood, maar je kunt er niets aan doen.

“Wij zouden vroeger ook naar zo’n feest zijn gegaan.”

Deze discussie heb ik al vaker gevoerd, en ik heb er ook al eens over geschreven, maar de jongeren zullen blijven feesten zolang ze de angst voor het sterven niet voelen. Zelfs dan zullen ze blijven feesten. De jeugd is de enige periode in iemands leven dat men zich onaantastbaar en onsterfelijk waant.

Dat is een verschil met aids.

Wij gebruikten condooms omdat we bang waren voor de dood. Kameraden die nog aan hun ouders moesten vertellen dat ze homo waren, stierven, tot op het laatst verzorgd door een vriend die ook besmet was. Ik denk aan buurmeisje Carolien. (Wie denkt er nog aan haar?) Die van onzekerheid de weg kwijtraakte en te blij was met ieder aardig woord dat je tot haar richtte. Ze stierf aan aids en we verzwegen hoe dat nou kon. “Longontsteking,” zeiden haar ouders.

Onbezorgdheid duurde in de aidsjaren van de vorige eeuw korter dan in de decennia daarvoor en daarna.

Onbezorgdheid is weer terug. Het is een door ons gewenste luxe die we onze jeugd gunnen, zelfs nu onze beschaving aan het afbrokkelen is.

“Mam en pap, ik wil na mijn eindexamen naar Albufeira in Portugal en daarna wil ik in Amsterdam meedoen aan de Intreeweek.”

Wie misgunt dat zijn kind dat al een diploma op zak heeft? Ze zijn immers maar een paar maanden, misschien een paar jaar, onsterfelijk en onaantastbaar.

“De jeugd brengt ons in gevaar.”

Weer knik ik.

Wat verlangde ik naar een kroegentocht. Wat verlangde ik naar mooie meiden! Wat verlangde ik naar vrijheid, naar dronkenschap, naar roes.

Opstanden, rellen, ziekelijke obsessies met vermeend onrecht, experimenten met idealisme, welbewuste maatschappelijke ontwrichting, kinderachtig activisme, het is het voorrecht van de jeugd.

De oudere is machteloos. Hem rest niets anders dan de dood te verkennen aan de hand van zijn vrienden, vriendinnen en bekende leeftijdgenoten wier carrière door een gat in hun broekzak is weggelopen.

Onze pagina één in de krant is de overlijdenspagina geworden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden