James WorthyBeeld Agata Nowicka

Pa, blijf gewoon een dagje thuis

PlusJames Worthy

We zijn al drie dagen niet naar buiten geweest. Het is 06:51. Ik stap uit bed en doe de gordijnen open. Ik wil niet naar buiten, maar ik wil buiten wel blijven zien. Er loopt niemand door onze straat. De vogels fluiten niet. De zon komt langzaam op. Ik doe het raam open en kan de kinderen van de zon horen schreeuwen.

“Pa, blijf gewoon een dagje thuis.”

“Sorry, schatjes, maar de wereld heeft me nodig.”

“Wij hebben je ook nodig. Kom op, je hebt verhoging.”

“Wat zeg ik altijd? Wat heb ik van mijn vader geleerd toen hij nog de zon was?”

“Dat de zon pas echt een ster is als hij of zij achter de wolken schijnt.”

Ik klik de radio aan. Een presentator is enthousiast over een prijsvraag aan het vertellen. De luisteraar kan kaartjes winnen voor een evenement dat niet meer doorgaat.

Zachtjes laat ik zes eieren in een pannetje kokend water vallen. Terwijl ik wacht, app ik met mijn ouders.

“Jullie moeten echt binnen blijven. Jullie zijn oud en kwetsbaar. Jullie zijn het favoriete hapje van dat virus.”

“Dat begrijp ik, zoon, maar ik heb een vitaal beroep,” stuurt mijn vader.

“Pa, je last boten. Niemand denkt momenteel aan boten.”

“Dat is niet waar. Stel je voor dat je wilt vluchten naar een eiland waar Corona nog niet heerst. Dit is juist hét moment om aan boten te denken. Als de hoop zinkt, hebben we boten nodig.”

“Niet lullen, pa. Ik eis dat jullie binnen blijven. Als jullie niet naar me luisteren, schrijf ik een heel naar boek over jullie.”

“Dat maakt niet uit. Niemand koopt jouw boeken,” stuurt mijn moeder.

Ik lach zo hard dat ik tien tellen later mijn zoon kan horen ontwaken. Hij rekt zich uit. Ik draai het gas uit en loop hem tegemoet.

“Moet ik vandaag naar school?”

“Nee, Jimbo, de scholen zijn drie weken dicht. Papa en mama gaan je dus dingen leren.”

“Wat ga jij me leren dan?”

“Wat wil je leren?”

“Ik wil twee dingen leren, pap. Hoe vang je een vleesetende dinosaurus en hoe word ik een ninja?”

“O perfect, dat zijn precies de twee dingen die mama je kan leren.”

We ontbijten uitgebreid. We spelen bordspellen. We lunchen uitgebreid. We spelen Pokémon Sword op de Nintendo. Mijn vrouw leert hem schrijven. Ik leer hem een luchtbed opblazen. We kamperen in de huiskamer. We dineren uitgebreid.

Het is 22.30 uur. Mijn vrouw doet voor het eerst vandaag de televisie aan. Allemaal experts zitten aan een tafel. De experts die de minst gekke dingen zeggen, zijn het minst aan het woord. De tv gaat al snel uit.

Mijn vrouw en ik spelen nog één spelletje Carcassonne voor het slapengaan. Ze wint en zet lachend een streepje op de achterkant van een envelop. Ik tel de streepjes. Mijn vrouw staat 17-6 voor.

Ik loop naar de slaapkamer en wil de gordijnen dichtdoen, maar eerst kijk ik nog even naar buiten. De maan hangt boven Amsterdam. Ik doe het raam open en kan de kinderen van de maan horen schreeuwen.

“Ma, blijf alsjeblieft gewoon een nachtje thuis.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden