Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Over vrouwen is er vooral géén ophef

PlusRoos Schlikker

Na jaren twittergewenning zou je zeggen dat we een goede ophefradar ontwikkeld moeten hebben. En natuurlijk, sommige #ophef is voorspelbaar. Een politicus die pruilt over racistische appjes die almaar geframed worden als racistische appjes door vermaledijde rakkers van de media: ophef.

Dat er geen shampoo voor normaal haar meer bestaat: ophef. Lente- in plaats van paastakken: ophef van de dag.

Verrassend vaak echter blijft opwinding achterwege. Als Rutte op 8 maart bijvoorbeeld in een tv-praatje een grote broek aantrekt over vrouwenrechten, maar intussen schouderkloppend het Binnenhof bevolkt met de leider van een partij die in haar grondbeginselen heeft staan dat de man ‘het hoofd van de vrouw is’ (Hallo, Van der Staaij). Stilte.

Dezelfde Rutte die zijn vrouwelijke ministers – waarschijnlijk volslagen onbewust maar toch – dusdanig weinig laat uitpraten dat ze stiekem moesten besluiten een tactiek uit feministische hoek in te zetten: amplification (als een vrouw haar punt niet kan afmaken, vestigt een andere vrouw de aandacht op hetzelfde). Ophef? Neuh.

In elk geval niets vergeleken met de opwinding over naakt. Want dat is de Wet der Oprukkende Ophef: bloot doet de metertjes altijd rood uitslaan. Dus kon je er donder op zeggen dat Suitsupply trending werd toen topfotograaf Carli Hermès een erotische foto kiekte van wild zoenende stelletjes, vooruitlopend op de summer of love waarin we gevaccineerd en wel kunnen tonghockeyen tot we scheelzien. Abject! Pakken verkopen met seks! Ons een worst voorhouden terwijl we nog gevangen zitten in de 1,5 metersamen­leving! Maar is dat niet wat reclame doet? Lekkere worsten voorhouden?

De ophefpolitie schudde knarsend het hoofd. En begon nog harder te blèren bij kinderserie Gewoon bloot die koters confronteert met naakte mensen. Jakkiebah klonk het, opvallend hard trouwens uit de keel van de SGP, u weet wel, die club van de man boven de vrouw, maar dat moet je niet overdrachtelijk opvatten.

Tja, je hoeft er niet van te houden, maar was dit programma echt het schandaal waard? Blijkbaar. Na de moord op Sarah Everard echter, aangevallen terwijl ze naar huis liep, viel de woede-oogst enorm tegen. In Engeland laaide hij wel op. Zo tweette advocaat Harriet Johnson: ‘Every woman you know has taken a longer route. Has doubled back on herself. Has pretended to dawdle by a shop window. Has held her keys in her hand. Has made a fake phone call. Has rounded a corner and run. Every woman you know has walked home scared. Every woman you know.’

Ik liet het mijn man lezen. “Loop jij ook zo?” Ik knikte. Hij was geschokt, waar ik dan weer geschokt door was. Hij had geen idee. “Dit is toch niet normaal?” riep hij uit. Maar dat is het wel. Zo normaal dat we ons amper kwaad maken. Terwijl kussende stelletjes moralisten schuimbekkend over de grond doen rollen, lopen vanavond duizenden vrouwen naar huis met een hart dat ze tussen hun slapen voelen bonzen en sleutels die angstafdrukken maken in hun handpalm.

Maar de ophef in Nederland is allang gesmoord. Vervangen door het intimiteitsvacuüm van Marco Borsato en #hugodejongekanniks.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden