OPinie

'Ouders Syriëgangers moeten zichzelf kritischer bekijken'

Een collectief van vaders en andere nabestaanden van omgekomen Syrië- en Irakgangers klaagt de Nederlandse staat aan vanwege de laakbare houding aangaande de dood van hun zonen. Kijk kritischer naar jezelf, betoogt Ibrahim Wijbenga.

Beeld ANP

Een collectief van vaders en andere nabestaanden van omgekomen Syrië- en Irakgangers klaagt de Nederlandse staat aan vanwege de laakbare houding aangaande de dood van hun zonen. Laat ik voorop stellen dat de dood van een kind een intrieste zaak is waarvoor geen woorden zijn. Wat een zoon of dochter ook heeft misdaan, het is en blijft je kind. Zo'n dood laat een litteken achter dat je je hele leven met je meedraagt en een rouwende vader heeft altijd gelijk. Hoe hij ook naast de waarheid zit.

In diverse gevallen bereikte de ouders het bericht dat hun zonen of dochters waren afgereisd dan wel gesneuveld door een kattebelletje van hun kinderen zelf of via de media. De ronselaars die dit op hun geweten hebben, zullen de dood ongetwijfeld als een heldendaad vieren.

'Gefeliciteerd, uw zoon is martelaar geworden,' zo luidt standaard de mededeling. Van IS, Jabhat al-Nusra en sympathisanten geen woord van medeleven, laat staan troost. Sterker, ouders mogen blij zijn dat hun zoon in de heilige oorlog tegen de ongelovigen is gevallen; het paradijs is zijn beloning, welke rechtgeaarde moslim wil dat niet?

Maar het is zeer gerechtvaardigd om de vraag te stellen hoe de ouders van deze (veronderstelde) gesneuvelden het zo ver konden laten komen. Radicalisering is een langdurig proces dat je, uitzonderingen daargelaten, als ouder ziet aankomen. Je kind wordt niet van de ene dag op de andere jihadist. Daar gaat een route aan vooraf die elke geradicaliseerde moslimjongere globaal doorloopt: te beginnen met extreme vroomheid, gevolgd door isolement en vervreemding, de samenleving de rug toekeren, in de ban raken van extremistische imams en ronselaars en tot slot de gang naar Irak, Syrië of andere brandhaarden. Als ouders dit niet opmerken, zit er iets fout. Tekenen te over, maar je moet ze wel wíllen zien en er niet de ogen voor sluiten.

Centrale vraag
Hoe triest ook, ouders die dit overkomt, moeten de moed hebben bij zichzelf te rade te gaan. Met als centrale vraag: heb ik voldoende gedaan om de radicalisering van mijn kind te onderkennen en heb ik er actie tegen ondernomen? Deze verantwoordelijkheid valt niet neer te leggen bij de staat.

Ouders hebben hun eigen verantwoordelijkheid bij de opvoeding van hun kind. Daar hoort bij dat ze kinderen tegen zichzelf in bescherming nemen, zodat zij niet in handen vallen van ronselaars van IS of Jabhat al-Nusra. Ook de moslimgemeenschap zou op dit punt actie moeten ondernemen met een voorlichtingsprogramma waaraan alle partijen meewerken: van het moskeebestuur tot de sportschooleigenaar. Alleen zo voorkomen wij dat nog meer moslimjongeren in handen van jihadronselaars vallen en eindigen in een naamloos graf in Syrië of Irak.


Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Ibrahim Wijbenga
Ibrahim Wijbenga

is jongerenwerker en voormalig CDA-Raadslid in Eindhoven
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden