Plus Column

Oud worden is in Ghana beter dan hier

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Beeld Agata Nowicka

"Welk model?" vraagt William Gyamfi, de tondeuse al in de aanslag. Hij weet toch al dat het trimmen wordt. De klanten in de zijn stoel willen bijna allemaal het model 'overloop' hebben. Vanaf de nek naar de kruin moet het haar in een vloeiende beweging steeds minder kort worden geschoren.

Op het stenen aanrecht voor hem staan vier opzet­stukken, twee borstels, een pot wax en een plantenspuit. Meer heeft hij niet nodig. Kort haar is nu ­fashion onder jonge zwarte mannen, zegt hij. Behalve bij Marokkanen, die willen altijd van boven wat langer, of een voetballerslook. Benzema, Ronaldo, Messi.

Zijn handen glijden door het kroeshaar van de klant. Zo was zijn haar vroeger ook, voordat hij vijftig werd en kaal. Morgen is het precies dertig jaar geleden dat hij Ghana verliet voor het koude Europa, zegt hij.

Met kleine halen duwt hij de tondeuse door het haar.

"Dortmund was niet leuk. In die tijd was het nog anders dan nu. Je weet toch, Duitsers waren vroeger heel racistisch. Ik deed schoonmaak... heel veel soorten werk. Na anderhalf jaar ging ik naar Nederland, Bergen op Zoom, via daar kwam ik in Amsterdam."

Terwijl hij vertelt, wisselt hij de standen op zijn apparaat, af en toe een ander opzetstuk.

Dan, trots: "Knippen heb ik in de Javastraat geleerd, bij een andere Ghanese kapper. En ik heb ook diploma's gehaald." William knikt naar de muur waar drie certificaten van de cursus Afrokapper hangen.

De betegelde wanden met marmermotief doen denken aan een badkamer, de omvang, inrichting en de wachtende klanten aan een buurthuis. Voetbalshirtjes, banken, fauteuils. Een Ghanese man zit onverstoord te swipen op een iPad, af en toe houdt hij hem omhoog, om een foto van Ghana te laten zien.

William pakt de plantenspuit erbij.

Oud worden is in Ghana beter dan hier, zegt William, terwijl hij de tondeuse weer aanzet. "Familie, mensen die voor je zorgen - alles is daar." Maar hij heeft geen plannen. "Het leven kun je niet plannen, ik leef vandaag. Nu moet ik werken, iedereen moet toch eten."

Het zoemen stopt, William ontspant zijn arm. "Kun je zelf even spoelen?" vraag hij. "Je weet waar het staat." De jongen staat zonder iets te zeggen op.

Knippen bij William kost niet veel; een tientje. En toch kunnen zijn klanten het niet laten om te onderhandelen. "Ik ben arm, man," zegt de Surinaams-Nederlands jongen als hij terugloopt vanaf de wasbak.

"Vijf euro, ja?" Hij reikt een briefje van tien aan.

William zucht, grijpt in zijn zak.

yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden