Column

Oranje is ­tegenwoordig de kleur van vruchteloos falen

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Marius gaat op de bank zitten en laat zijn tranen lopen. Het is weer niet gelukt. We zijn er weer niet bij.

Zijn vrouw, die een week voor het begin van het WK van 2006 overleed, had altijd tegen hem gezegd dat het maar een spelletje was, maar telkens als zijn vrouw dit zei, haalde hij een quote van de legendarische Schotse voetbaltrainer Bill Shankly uit de kast.

"Some people believe football is a matter of life and death, I am very disappointed with that attitude. I can assure you it is much, much more important than that," zei hij dan in prachtig steenkolenengels, terwijl zijn vrouw mopperend met haar voet de stofzuiger aanklikte.

Voetbal is maar een spelletje. Marius haat het als mensen een hobby van zijn hartstocht maken.

Zijn eerste dochter werd geboren tijdens het WK van 1974 en zijn tweede dochter kwam ter wereld gedurende het WK van 1978. Zijn oudste dochter heet Johanna en zijn jongste dochter heet Arie.

Negen maanden voor het begin van grote eindtoernooien was Marius steevast op z'n vruchtbaarst. Dan voelde hij alles tintelen. Dat voortdurend zachte prikkelen in zijn alles noemde hij Oranjekoorts.

Marius wordt volgende week 89. Normaliter vindt hij het niet erg om een jaar ouder te worden, maar 88 is veruit het mooiste levensjaar voor iemand die zo verzot op het Nederlands elftal is. Marius is dit jaar ook geen ­enkele keer ziek geweest.

Hij voelt zich goed, hij voelt zich beter dan Van Basten, maar als hij aan zijn volgende verjaardag denkt, ziet hij een verjaardagstaart op het aanrecht in de keuken staan. Het is een mooie taart van die ene goede banketbakkerij die op het Hoofddorpplein zit, maar daar waar normaal kaarsjes fonkelen, fonkelen nu dynamietstaven.

Marius mist zijn vrienden, want die willen alleen met hem afspreken als Oranje zich voor een EK of WK heeft geplaatst. Zijn complete vriendenkring is balvormig.

Hij heeft nog wel een vriend die niet van voetbal houdt, maar Flip is godsgruwelijk aan het dementeren. Marius is soms jaloers op Flip, want ook Marius zou wel wat dingen willen vergeten.

Hij wil vergeten dat oranje ­tegenwoordig de kleur van vruchteloos falen is. En hij wil vergeten hoe zeldzaam goed we vroeger waren.

Vroeger was het Nederlands elftal de vliegenmepper, maar nu is het de vlieg die op zijn rug in de vensterbank ligt. Onze laatste stuiptrekkingen lijken op een schijnbeweging, maar niemand trapt erin.

De dag dat Nederland in 2014 met 5-1 van Spanje won, was een van de mooiste dagen van zijn leven. Al die vijf doelpunten deden hem aan de geboortes van zijn dochters denken. Elk doelpunt bracht hoop en hoop kwam die dag als vijfling ter wereld.

Marius staat op een bureaustoel in zijn slaapkamer. Hij heeft de wieltjes onder de stoel vandaan gehaald. Marius wil voor altijd 88 blijven. Hij heeft van vier voetbalsjaals een strop gemaakt.

En dat telt Marius af. 4, 3, 3. Als hij zijn ogen weer opent is hij in de hoogste hemel. Het is erg oranje boven. De geur van vers gemaaide wolken. Dan geeft de man naar wie hij zijn oudste dochter heeft vernoemd hem een shirtje. Er zitten vleugels aan het shirtje vast.

"Ben ik een engel?" vraagt Marius aan de man die God kan zijn.

"Nee, Marius. In de hemel doen we niet aan engelen. Dit is geen spelletje, jongen. Je bent een vleugelspits."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden