Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Opvanghond Fred kreeg meteen een nieuwe naam

PlusMaarten Moll

We hoopten op onaardig volk. Arrogante, stinkende, of gewoon antipathieke mensen.

Ze kwamen voor onze Fred. Opvanghond Fred. De hondenadoptieorganisatie had een match gevonden. Gisteren reden ze vanuit Spijkenisse naar ons toen om kennis te maken met Fred.

Fred die langer was gebleven dan de bedoeling was.

En ik was, ondanks dat het ook niet de bedoeling was, toch een beetje verliefd op Fred geworden.

Die ogen. Hoe hij tegen je aan ging liggen op de bank. De ochtendbegroeting.

Ik veegde zonder morren de pies van de overloop.

Repeterend refrein, de afgelopen week:

“Zullen we hem houden?”

“Twee honden is hier te veel, zeiden we toch?”

“Ja, maar…

“Nee... Toch?”

En Fred maar kwispelen.

We wachtten buiten op Spijkenisse.

Op het eerste gezicht aardige mensen, ik kan niet anders zeggen. Ze hadden een tweeling van bijna drie bij zich. Meisjes. In schattige jurkjes en op roze laarsjes. En een even schattige kleine, bruine hond die luisterde naar de naam Nana.

Charmeoffensief.

En Fred maar kwispelen.

We gaven Fred uit handen en lieten ze een rondje ­Oosterringdijk lopen.

We zaten in de keuken. Ik wilde het nog niet zeggen, maar M. had het al gezien: “Die zijn we kwijt.” Ik slikte.

Een weekje, hadden we gegokt, dan was ie bij een nieuw gezin. Nu, ruim drieënhalve week later, had Fred al zijn eigen plek op de bank. En ging hij goed samen met Beppie.

Terug van het rondje zag ik de man en de vrouw naar elkaar kijken. Zij knikte.

“We weten ook al hoe hij gaat heten,” zei de man. “Demis.”

Kon ik Fred nog houden?

Nana en Demis.

“Nana Mouskouri en …”

Ik stak mijn hand op. Ik had het begrepen.

In mijn hoofd begon de forse, met een kaftan behangen Griekse zanger te zingen.

Ever and ever, forever and ever you’ll be the one.

Dat ging natuurlijk over Fred!

Zat die vent me nou te stangen?

Hoe het lied verder ging, weet ik niet, maar die ene zin was al genoeg.

Ever and ever, forever and ever you’ll be the one.

Wrijf het er maar in, Demis.

Fred en Nana konden het intussen al goed met elkaar vinden.

De man had het ook nog over een hond die Eros Ramadoggie heette.

Twee honden hier op de flat ging denk ik toch wel.

In de buurt loopt ook een hond die naar een Chinese aardappel is vernoemd, en een witte die Frosty heet.

Dan liever Demis.

Ze namen de hond meteen maar mee.

Bij het weggaan piste hij-die-voor-mij-nog-Fred-heette als afscheidsgroet in de hal.

Hoe neem je afscheid van een hond? Ik wreef Fred een paar keer over zijn kop. Haalde nog wat viezigheid bij een oog weg. Kwispelend zag ik hem de trappen afdalen. Ik floot nog, maar hij keek niet meer om.

Later op de avond kwelde ik mezelf door te blijven kijken naar de foto’s en filmpjes die vanuit Spijkenisse bleven binnenstromen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden