Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Opstelten versus Wilders: wat heeft stemmen dan nog voor zin?

Plus Theodor Holman

Destijds was er bij het ministerie van Justitie – onder leiding van Hirsch Ballin – een werkgroep die cartoonisten in de gaten hield: de ‘Interdepartementale Werkgroep Cartoonproblematiek’ (IWCP).

Een naam die in een dictatuur niet zou misstaan.

Zo kon het gebeuren dat even nadat deze werkgroep was ingesteld in ons land, de cartoonist Gerard Nekschot werd opgepakt en in een cel werd gestopt, nadat hij een paar tekeningen had gemaakt die beledigend zouden ­kunnen zijn voor bepaalde religieu­zen. Toen de minister merkte dat hij daarmee geen stemmen won, werd Nekschot vrijgelaten.

De overheid houdt niet van kunst. Dat heeft te maken met de willekeur en de onvoorspelbaarheid van de kunstenaar. Willekeur en onvoorspelbaarheid zijn de grote vijand van de zittende macht. Onwelgevallige opinies ontwikkelen willekeur en onvoorspelbaarheid.

Politici werden nooit aan­gepakt. Een gekozen volksvertegenwoordiger mocht vrij ver gaan. Natuurlijk mocht hij geen strafbare feiten plegen. Maar als een politicus een wet wil veranderen, moet hij zeggen wat hij vindt. Als ik alle kruisraketten het land uit wil, dan roep ik: ‘Alle kruisraketten uit Nederland.’ Als ik zou willen dat alle katholieken of moslims uit Nederland moeten verdwijnen, dan moet ik dat roepen, hoe schandalig misschien ook.

Wilders riep iets over minder Marokkanen en het Openbaar Ministerie zag hierin een overtreding van de wet. De rechter moet daar over beslissen.

Maar nu blijkt, volgens berichten in De Telegraaf, dat minister Opstelten destijds het Openbaar Ministerie tot actie tegen Wilders maande.

Dus een minister heeft verzocht op te treden tegen een volksvertegenwoordiger die de minister moet controleren!

Als dat waar is, wordt een fundament onder onze parlementaire democratie opgeblazen.

Wat heeft stemmen dan nog voor zin? Heb je een mening die de minister niet bevalt, dan geeft hij de opdracht je te vervolgen.

Het zou de volksvertegenwoordiging nu sieren als zij dit eenstemmig tot op de bodem uitgezocht wil hebben.

Maar ik vrees dat onze parlementariërs een dermate hekel aan de opvattingen van Wilders hebben dat ze zich achter de bank verschuilen als er wordt aangebeld.

De democratische gezindheid onder onze parlementariërs is een gezindheid die zich vaak gedraagt als een geloof dat de God van de Hypocrisie aanbidt. Met de mond worden suikerzoete woorden de ­wereld in gestrooid, maar oogluikend laat men alles toe wat voordeel oplevert. Politici zijn vaak net echte politici.

Theodor Holman(1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden