Plus

Opluchting ging door de zaal: het was volbracht

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

De laatste avond van de ramadan voelde als oudejaarsavond. Het grote aftellen was begonnen. Wanneer de klok negen minuten over tien sloeg, zou het voorbij zijn. Dertig dagen van onthouding, bezinning en hunkering naar een glas kraanwater. Wat overbleef waren goede voornemens. En het plan om tot de volgende ­ramadan alles te eten wat los en vast zat natuurlijk, dat ook.

Die avond waren een aantal dichters, een muzikant, een spoken-wordartiest en ik op uitnodiging van stichting El Hizjra in de Ottho Hel­dringstraat in Nieuw-West samengekomen voor een literaire iftar.

Wij zouden het publiek, tijdens het aftellen tot etenstijd, vermaken met ­eigen werk en moois van onder anderen de Egyptische zangeres Oum Khaltoum en de ­Syrische dichter Nizar Qabbani.

Het publiek dat binnendruppelde was van een heerlijke Benettonmix. Sommigen wensten elkaar alvast een gezegend Suikerfeest. Ramazan bayramin mübarek olsun, schijn je dan in het Turks te zeggen. De organisator hield het bij­ ­'ramadan mubarak'. Ik wil maar zeggen: zo ­multiculti was het dus.

Een dandy Marokkaan van een jaar of vijftig met een rode gleufhoed, speelde ud. Hij had het zich nog maar een paar maanden geleden aangeleerd - normaal gesproken speelt hij akoestische gitaar - en zijn mond was droog van het vasten, maar het klonk fenomenaal. De romantiek van de liederen, in combinatie met zijn lage stem, gaf de mens moed.

Zo werd het ongemerkt etenstijd. Hoewel, ongemerkt: ineens begon de ramadan-app van een vrijwilliger te loeien. Opluchting ging door de zaal. Het was volbracht. De deksels mochten van de soeppannen, de wegwerpborden en de magen konden worden gevuld.

Toen ook de muzikant weer wat energie door zijn aderen voelde stromen, pakte hij nogmaals de ud op. Hij zong, wij neurieden.

In de auto van de vrijwilliger die de presentator en mij naar huis bracht, was het Adele die ons wakker hield. Sterker nog: er was sprake van karaokeachtig tafereel. Tijdens het Top 40-nummer Dance, dance, dance trilden de ramen.

De vrijwilliger stelde voor nog even naar Meram te gaan. Tijdens de ramadan was die zaak elke dag tot 03.00 uur open. Maar dat hadden meer mensen bedacht. "Sorry, we zijn vol," ­verontschuldigde de serveerster zich.

Wat er tussen dat moment en ons bezoek aan een sishalounge even verderop allemaal gebeurde, weet ik niet meer precies. Maar er was iets met een brandgat, en ene Karim die bij zich bij ons aansloot. Pas diep in de nacht kwam ik thuis.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden