Opinie

Opinie: ‘Zorginstanties werken langs elkaar heen, en mensen gaan daaraan kapot’

Instanties die zorg moeten bieden aan mensen met psychiatrische ziektes, schieten tekort, schrijft M. Prins. Met als gevolg dat patiënten alleen maar verder in de problemen komen.

Het Parool
Als iemand met een psychiatrisch probleem niemand bedreigt, heb je als familie geen mogelijkheden om behandeling te forceren.  Beeld Getty Images
Als iemand met een psychiatrisch probleem niemand bedreigt, heb je als familie geen mogelijkheden om behandeling te forceren.Beeld Getty Images

Mijn zwager is ernstig psychisch ziek. Toen ik hem leerde kennen was hij een ontzettend grappige, slimme en lieve jongen. Maar ergens tussen zijn 20ste en 30ste is iets misgegaan en is hij zich terug gaan trekken; van zijn familie, van zijn vrienden en werk, en langzaamaan van de samenleving als geheel. En in de huidige ‘participatiesamenleving’ lieten alle instanties hem vervolgens in de steek.

Tien jaar lang hebben we amper contact met hem kunnen hebben. Als iemand met een psychiatrisch probleem niemand bedreigt, heb je als familie geen mogelijkheden om behandeling te forceren. Toen sloopte hij zijn huis en is hij door de politie opgepakt en verplicht opgenomen. Wij hoorden dat van zijn buren.

Door de medicijnen die hij moest slikken was opeens die jongen terug die we jaren hadden gemist. Hij was er weer bij met feestdagen, ging mee op vakantie en kreeg een baan. Maar hij was ook heel boos dat hij was opgepakt. En hij was ervan overtuigd dat hij zonder medicijnen prima kon leven.

Dus mocht hij zijn medicijngebruik afbouwen met de afspraak dat hij contact met een huisarts zou houden. Zijn dossier werd door de GGZ aan de door hem gekozen huisarts overgedragen. Die huisarts heeft nooit contact met hem opgenomen. En mijn zwager bleek helemaal niet zonder medicijnen prima te kunnen leven.

Na een paar jaar stilte was er afgelopen maand opeens contact. Mijn zwager stond het water aan de lippen en hij vroeg zijn broer om hulp. Het UWV had namelijk willen controleren of hij nog arbeidsongeschikt was, maar hij – en dat is een wezenlijk onderdeel van zijn stoornis – wilde daar niet aan meewerken. Hij reageerde nergens op. En de huisarts zei tegen het UWV, ondanks dat hij het hele dossier van de GGZ had, dat hij geen informatie had over zijn patiënt. Zonder dat iemand contact met mijn zwager heeft gehad is zijn uitkering stopgezet, met terugwerkende kracht.

Hiernaast bracht het hernieuwde contact andere zaken aan het licht. Mijn zwagers huis is een bende, hij is verslaafd aan cannabis en heeft paranoïde wanen. De woningbouwvereniging wil hem tijdelijk zijn huis uit hebben, maar krijgt geen contact. In plaats van te overleggen met de GGD voeren ze een rechtszaak tegen hem, waar hij voor moet betalen. Alles lijkt erop te wijzen dat hij maar een paar stappen verwijderd is van weer een politiecel en weer een gedwongen opname.

Geen van deze instanties heeft in de afgelopen jaren gekeken of de nieuwe afspraken werken en hoe het met mijn zwager gaat, of contact met elkaar gehad over de problemen die zij met hem ervaren. We moeten vele telefoontjes plegen om zijn meest acute problemen op te lossen. Mijn zwager had dat nooit zelf kunnen regelen. Noch iemand die hier geen tijd had voor had, of niet zou weten wie te bellen. Er zijn namelijk zoveel instanties, die allemaal voor een klein deel verantwoordelijk zijn.

Maar niemand is verantwoordelijk voor de zorg voor mijn zwager. En elke instantie laat zijn eigen radertje draaien, maar niemand ziet dat die radertjes nergens in elkaar grijpen. En bovenal: niemand ziet dat er een mens van vlees en bloed, mijn zwager, de broer van mijn man, de zoon van mijn schoonouders, hieraan onderdoor gaat.

M. Prins, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden