Opinie

Opinie: ‘Waarom zien we al die daklozen niet?’

null Beeld Dingena Mol
Beeld Dingena Mol

Dat het aantal daklozen in Nederland gigantisch uit de hand loopt, is inmiddels geen nieuws meer. Even stond deze kwetsbare groep in de schijnwerpers gedurende het begin van de pandemie, maar structurele oplossingen zijn wederom nog niet geboden.

De afstand tussen vermogende mensen en zij die het minder fortuinlijk hebben, blijft toenemen, met steeds meer uitvallers aan de onderkant als gevolg.

Ik vind het schrijnend om te zien dat ons welvarende land zo’n ontzettend grote groep mensen kent die gevangen zit in de complexiteit van het systeem, een bouwwerk van protocollen en voorwaarden. Want probeer maar eens in aanmerking te komen voor huisvesting in Amsterdam zonder een redelijk inkomen. Onmogelijk.

Andersom heeft het geen zin om een uitkering aan te vragen zonder een vast woonadres. Deze keerzijde van het neoliberalisme legt bloot hoe dehumaniserend zijn werking kan zijn voor mensen zonder een redelijk sociaal vangnet of zij die om andere redenen niet goed mee kunnen komen in de maatschappij. Het is een economisch systeem van winnaars en verliezers geworden, waarbij het recht op een behoorlijke levensstandaard plaats moet maken voor het recht van de sterkste.

Hebben we nog oog voor de mensen aan de rand van onze samenleving? Zij die tussen wal en schip zijn beland, omdat zij niet kunnen worden opgenomen, maar ook niet zelfstandig kunnen ontsnappen uit hun situatie?

Alleen als je hard genoeg schreeuwt, word je heel misschien gehoord. Willen we luisteren naar wat daklozen ons te vertellen hebben over de problemen die zij ervaren? Er ligt immers meer ten grondslag aan de problemen rond dakloosheid dan ronduit ‘vette pech’ of domme keuzes.

Dakloosheid komt altijd door een samenloop van omstandigheden. Mensen maken bewuste keuzes, maar deze problematiek heeft raakvlakken met verschillende dimensies van iemands persoonlijke leven en de sociaal-economische omstandigheden waarin hij of zij zich bevindt.

Ik denk dat ik en veel van mijn generatiegenoten zich niet realiseren dat wij tot de lucky few behoren. Totdat we zelf uit deze categorie worden geduwd.

Mirjam Graansma, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden