Opinie

Opinie: ‘Waarom willen we zo graag bruggen over het IJ?’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool
null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

‘Laten we alstublieft al die buitenterrassen met hun warmtestralers massaal gaan boycotten’

Verwarm de oven voor op 200 graden. Zo’n beetje elk oven recept begint op deze manier. We kunnen veel energie besparen door dit gewoon niet meteen bij aanvang van het bereiden te doen maar wat later want een moderne oven is veel sneller opgewarmd. Op dezelfde manier kunnen de terrasverwarmers pas aan als er echt iemand zit of beter: er om vraagt. Of nòg beter: uit laten.

In Frankrijk heeft men deze ecologische dwaling om de buitenlucht voor te verwarmen nu zelfs strafbaar gesteld. Op boete van maximaal 7500 euro voor de uitbater. De opgewarmde terraszitter gaat ook niet vrijuit; 1500 euro maximaal. Daar kun je heel wat dure drankjes voor kopen. Maar wat doen we in Nederland? Helemaal niets. We hebben medelijden met de horeca en praten op de verwarmde terrassen niet over een energiecrisis of de oorlog in Oekraïne.

Maar inmiddels is dit natuurlijk wel echt van de zotte. Laten we alstublieft al die buitenterrassen die hun warmtestralers ook als verlichting gebruiken massaal gaan boycotten. Mensen: ga gewoon naar binnen of neem een trui mee en bestel buiten een warme chocomel met rum. Gemeentes: pak deze verspilling direct aan en stel een verbod in.

Paul Gies, Amsterdam

‘Ik begrijp al jaren niet waarom men zo graag bruggen wil over het IJ’

Ik begrijp al jaren niet waarom men zo graag bruggen wil over het IJ. Waarschijnlijk mensen die nooit fietsen tegen de wind in of stortbuien trotseren. Een tunnel vanaf CS rechtstreeks naar de overkant. Met bruggen kunnen we wachten tot er weer grotere schepen komen. Dan kan er weer heen-en-weer vergaderd worden.

Ik ben geboren en getogen in Amsterdam, de enige reden voor mij om naar ‘de overkant’ te gaan is Eye. Maar dat eeuwige besluiteloze gedoe in Amsterdam, ik erger me daar al jaren aan. Gun Rotterdam z’n prachtige brug, wij hebben ook mooie bruggen – weliswaar op instorten maar toch. Gemeenteraad pak eens door – geen woorden maar daden (sorry, ligt gevoelig misschien). Ik ben 74 dus een ‘ervaren’ Amsterdamse – ik houd van mijn stad, maar besluitvaardigheid zou de stad helpen in de vaart (zonder bruggen) der volkeren.

Anja Rijnders, Amsterdam

‘Het is crisis, maar wij houden ons bezig met een mondkapjesdeal van twee jaar geleden’

Hebben ze echt in deze tijd niets anders te doen, dan te neuzelen over mondkapjes? Nederland weer op zijn smalst. Er is oorlog, een klimaatcrisis, een stikstofprobleem, maar nee, hier houden we ons bezig met een mondkapjesdeal van twee jaar geleden. Ga snel door naar het heden.

Marieke Duppen, Amsterdam

‘Voetgangers- en fietserstunnel onder ’t IJ is een prima idee!’

Syb van Breda vraagt zich in de laatste zin van zijn pleidooi voor een voetgangers- en fietserstunnel onder ’t IJ (Hoogste Woord afgelopen woensdag) af:‘ Waar elders heb je zo’n spectaculaire en sociaal veilige verbinding als deze?’

Nou... In Antwerpen! Al sinds 1937. Het heet een voetgangerstunnel maar er mag ook gefietst worden. Ik vind het een prima idee! Liefst twee tunnels met éénrichtingsverkeer.
Aalt van de Brink, Hoofddorp (werkend in Amsterdam Noord)

‘Die Oekraïense vlaggen stuiten mij elke keer weer tegen de borst’

Als ik door de stad fiets en her en der de Oekraïense vlag hoog aan een stok zie wapperen, stuit mij dat elke keer weer tegen de borst. Want een vlag die bovenaan een stok wordt gehesen, betekent iets feestelijks. Ik begrijp niet wat er feestelijk is aan deze afschuwelijke oorlog.

De Oekraïense vlag halfstok hangen, lijkt mij ook geen goed idee. Alsof het land opgegeven is. Gelukkig zijn er veel mensen die een andere manier gevonden hebben om hun solidariteit met het geteisterde land van president Zelenski te betuigen, bijvoorbeeld via een blauw-geel vel papier op hun raam met een rood hart erop, of door de Oekraïense vlag vanuit een raam over een muur te draperen.
Anke Manschot, Amsterdam

‘Verpakkingsvrij is eigenlijk niet zo nieuw, maar in de vergetelheid geraakt’

Fijn dat ook AH start met een verpakkingsvrij deel van de producten. Maar eigenlijk is dit het helemaal niet zo nieuw maar in de vergetelheid geraakt. Zelf ben ik opgegroeid in de jaren 70 en in die tijd was het heel normaal om met een pan naar de afhaalchinees te gaan, met een vleeswarendoos naar de slager en kon je de koffiebonen zelf malen en in je eigen bus doen bij De Gruyter. Soms is terug naar vroeger zo gek nog niet.
Ilona Dekker, Nieuwegein

Waardige stervensfase

Op 2 april las ik het persoonlijke verhaal van Henrika, eenzaam aan het sterfbed van haar man. Hans wilde thuis sterven, en niet in het ziekenhuis. Henrika wilde graag voldoen aan deze wens. Zij maakte alleen ‘slopende nachten’, vanwege het tekort aan thuiszorgpersoneel.

Een uiterst pijnlijk verhaal. Thuis sterven, de wens van de meeste mensen, vraagt om personeelscapaciteit, creatief denken en samenwerking. Van de betrokken huisarts en de wijkverpleging. Ook vrijwilligers dienen betrokken te zijn. Er zijn bij VPTZ-organisaties 12.000 deskundige vrijwilligers beschikbaar voor deze laatste fase, ter ondersteuning van de (mantel)zorg.

De inzet van deze vrijwilligers komt alleen regelmatig niet of te laat op gang. Vaak vanwege onbekendheid bij de zorgverleners. Elkaar kennen is hier het cruciale punt. Laten we er met elkaar voor zorgen dat iedereen kan overlijden op de plek van voorkeur. En is die plek thuis, dan is die plek thuis. Inclusief aandacht voor de mantelzorger.
Carla Aalderink, Directeur VPTZ Nederland

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden