Opinie

Opinie: ‘Waar zijn de mensen voor wie queer zijn belangrijk is, maar niet een groot deel van hun leven vormt?’

Foto uit de serie Oud Roze. Beeld Ernst Jan Coppejans
Foto uit de serie Oud Roze.Beeld Ernst Jan Coppejans

De reizende tentoonstelling Oud Roze laat LHBT+’ers zien die allemaal een opmerkelijk en bewonderenswaardig leven hebben geleid. Prachtig, maar kan er volgende keer ook wat representatie bij van hoe het is om saai te zijn, vraagt Marisa de Waal zich af.

Marisa de Waal

Na een lange dag kwam ik dinsdagavond aan op station Bijlmer Arena om te zien dat de grote borden die wekenlang het plein hebben gedomineerd eindelijk weg waren. Godzijdank!

De borden zijn een initiatief van Ernst Coppejans en de Stichting Open Mind. Ze reizen heel Amsterdam door. Het is een serie, genaamd Oud Roze, van foto’s en verhalen van diverse LHBT+-mensen, allemaal ouder dan zeventig jaar.

Ik haat het.

Ik ben zelf lesbisch, dus die mening is misschien verrassend.

Ik ben opgegroeid in een tolerant, maar heteronormatieve omgeving. Ik leerde pas dat queer mensen normale levens kunnen leiden toen ik in groep 8 een biseksuele juf kreeg. Ik mis nog steeds representatie van hoe het is om lesbisch oud te worden.

Oud Roze vertelt de heftige ervaringen die mensen hebben gehad vanwege hun seksualiteit of genderidentiteit: scheidingen, prostitutie, familieruzies, overleden vrienden – om er maar een paar te noemen. Iedereen in de serie heeft een actieve rol gehad in het vergroten van de tolerantie in Nederland. En stuk voor stuk hebben ze opmerkelijke en bewonderenswaardige levens geleid.

Maar ik zal dat waarschijnlijk niet – een bijzonder leven leiden dan. En dat wil ik ook niet. Ik wil op mijn gemakje naar mijn pensioen wandelen en intussen zo min mogelijk na hoeven te denken over de maatschappelijk consequenties van mijn seksualiteit.

En ik zou wel willen weten hoe dat eruit zou zien. Waar is mijn Annemarie van om de hoek, die biseksueel is en nooit seks heeft gehad met een vrouw? Waar is Sky, die elk label onder de zon heeft geprobeerd en bij PostNL werkt? Waar zijn de mensen voor wie queer zijn belangrijk is, maar niet een groot deel van hun leven vormt?

Dus beste Ernst, superbedankt voor het initiatief. Maar kan er volgende keer ook wat representatie bij van hoe het is om saai te zijn?

Tot dan heb ik liever een leeg plein.


Marisa de Waal, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden