Lezersbrieven

Opinie: ‘Waar blijft het ‘Deltaplan’ voor de zorg?’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool
null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

‘Wat is er nodig om tot de rede te komen en weer een geheel te vormen?’

Je kunt geen krant openslaan, geen nieuwsprogramma bekijken of je wordt met de hoge coronabesmettingen om je oren geslagen. Het demissionaire kabinet wil ingrijpen, maar dit wordt niet unaniem door het volk geaccepteerd. De koudekikkerinwoner laat zich namelijk niet zomaar iets vertellen en zoals bekend: de beste stuurlui staan aan wal.

De polarisatie van Nederland viert hoogtij evenals de vele discussies omtrent de coronagerelateerde onderwerpen. Vraag niet naar de bronnen, dat zal een behoorlijke zoektocht opleveren. Het gezwam gaat maar door en het ongenoegen vliegt de pan uit. Ontevredenheid slaat om in agressie en dit is gewoonweg onacceptabel.

Wat bezielt ons? Waar zijn we mee bezig? Deze individualistische maatschappij is heerser geworden, bedekt onder de deken van democratie. Bij verhitte onderwerpen wordt de deken afgeslagen en springen vonken over die brandhaarden vormen.

Het logische verstand is door de overgekookte geest week geworden en de ruggengraat is verdwenen. In het verleden heeft ellende gezorgd voor saamhorigheid, echter behoort deze steunpilaar momenteel ook tot het verleden. Wat is er nu nodig om tot rede te komen, de gehoorzaamheid gevolg te geven en weer een geheel te worden?
Kymberley Droste, Amsterdam

‘Wat ik mis in het coronabeleid is de visie voor de langere termijn’

Vorige week vroeg ik een verpleegkundige in mijn directe omgeving hoe het met haar ging – ook op haar werk. Ze verzuchtte dat ze er inmiddels van droomde om gewoon eens een jaartje bij de Dirk te gaan werken achter de kassa. Bliep, bliep, nergens meer aan denken. Een gepassioneerde verpleegkundige, hooggekwalificeerd. Na ruim anderhalf jaar corona ziet ze de werkdruk steeds verder toenemen. Even een praatje met een patiënt is er niet meer bij. Collega’s vallen bij bosjes uit. Sommigen vertrekken naar beter betaalde banen bij privéklinieken, anderen zitten thuis met een burn-out.

Wat ik mis in het coronabeleid is de visie voor de langere termijn. Overal hoor je dat we corona niet meer kwijt raken. Dat betekent dat we ieder jaar weer een piek of pieken kunnen verwachten. Daar moeten we de zorg op inrichten.

Natuurlijk moet er ook gereageerd worden op de cijfers van gisteren. Natuurlijk vaccineren, afstand houden, handen wassen en luchten. Contacten beperken als de besmettingen te hard oplopen, helaas. Maar waar blijft het ‘Deltaplan’ voor de zorg? Een kleine werkgroep met verstand van zaken die een plan maakt. Beleid voor de lange termijn is hard nodig. Om mensen die nu in de zorg werken te behouden. Plannen om mensen weer terug te krijgen in de zorg. Betere waardering zodat ze niet vluchten naar privéklinieken. Dat zou iedereen meer perspectief geven.
Madeleine Kiers, Amsterdam

‘Wat is er mis met heidagen, even stil staan en reflecteren?’

Marcel Levi ging vorige week los over heidagen. Deels eens met Levi én ook erg ongenuanceerd van een man die ik zeer respecteer om zijn visie op zorg. Wat is er mis mee om soms eens even stil te staan bij de vaart der dingen, om te reflecteren op hoe je als team denkt en handelt. Als bestuurder en commissaris heeft het me juist vaak verder gebracht het eigen denkpatroon en dat van het team eens onder de loep te nemen.

Het gaat er vooral om hoe je die tijd samen inricht. Dat daar heel wat aan te verbeteren is ben ik hartgrondig met Levi eens. Kleurentesten, samen trommelen en alleen maar over de missie en visie kletsen draagt weinig bij. Om deze denktijd dan volledig te stoppen is een ongefundeerde, niet wetenschappelijke stelling. Van een hoogleraar had ik iets meer nuance of interesse in een ander vakgebied verwacht.

Nobelprijswinnaar Kahnman laat zien dat het er vooral op dit soort vertragingsmomenten om gaat de collectieve intelligentie te organiseren. Dat vraagt om vertraging en alertheid opdat de haas niet de schildpad gaat sturen. Dat je traag hetzelfde doet wat je dagelijks snel doet. Dat je daarvoor in een andere ruimte of omgeving stapt blijkt ook weer op basis van onderzoek zeer effectief.

In de denklijn van Kim Putters: wanneer politiek én zorg én patiënten én verzekeraars eerder zo’n soort gezamenlijk denken hadden ontwikkeld, misschien zelfs op de hei, waren de huidige problemen in de zorg wellicht iets kleiner geweest en waren er geen ziekenhuizen failliet gegaan. Verzet tegen ‘heidagen’ bemerkte ik vooral bij bestuurders die eigen overtuigingen niet graag toetsten aan andere inzichten. Omdat ik te veel respect voor Levi heb om dat te bevroeden rest mij vooral nieuwsgierigheid naar deze scherpe overtuiging
Eric Koenen, Heelsum

‘Ik verbaas me al decennia over de ‘ouderwetse’ tram’

Gerrit de Boer hield op 23 november een mooi pleidooi om de tram uit de stad te verbannen. Ik verbaas me ook al decennia over het ‘ouderwetse’ openbaarvervoersmiddel. Een lange bus vast op een rails in een drukke stad waar je steeds vaker moet manoeuvreren om je reisdoel te bereiken. En een tram zit nu eenmaal vast aan de route van de rails en de bovenleiding.

Plan A: laat de bovenleiding lekker zitten (wel wat aanpassen, zie onder) en vervang de trams door trolleybussen (zie Arnhem). Misschien moeten ze wel wat smaller en lager worden uitgevoerd in verband met elkaar passeren. Het grote voordeel is dat je veel makkelijker om een opstopping kan heen manoeuvreren en nu komt het, de bus kan los van de bovenleiding, buiten z’n route even een wijkje meepakken voor een toegevoegde halte. De bus laadt zichzelf op tijdens het rijden en kan dus hele stukken ‘los’ rijden. Er moet wel wat technische aandacht naar de bovenleiding – bij een tram doet de grond mee als min-pool, bij de trolleybus zitten plus en min in de bovenleiding – maar die wijziging is technisch oplosbaar. Bijvangst van deze switch: geen gedoe (overlast/onderhoud/slijtage) met de rails, veel stiller (rubber banden) en de stadsbussen kun je deels inruilen voor deze hybride jongens.

Plan B: trek gewoon de tramrails eruit, even aanhelen, bovenleiding eraf en stap compleet over op smalle, oplaadbare bussen. Het OV heeft al jaren last van een toenemende vorm van ‘te laat op een plek komen waar je niet wil zijn’. Met A of B kom met minder vertraging dichter bij die plek waar je wel wil zijn.
Stan Spangenberg, Amsterdam

‘De rijken zouden het mikpunt moeten zijn voor algoritmisch onderzoek’

Dat het algoritme bij de Belastingdienst in een risicoclassificatiemodel afgesteld staat om bij lage inkomens fraude te ontmaskeren, is slimmer willen zijn dan een arme drommel die misschien niet geheel goed weet hoe de vele kronkelwegen van de belastingen werken. Het lijkt me een beter idee om het risicoclassificatiemodel af te stellen op de ‘rijken’, deze groep weet veel beter hoe de belasting te belazeren is. De vele miljoenen die worden weggesluisd door dure ‘slechteriken’ zouden eerder mikpunt moeten zijn voor een algoritmisch onderzoek.

Paul van den Aardweg, Lisse

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden