Opinie

Opinie: ‘Vissen houdt mij weg uit het forensisch crimineel circuit’

Afgelopen zaterdag publiceerde de opinieredactie het stuk ‘Hengelsport is wrede dierenmishandeling’ van gemeenteraadslid Judith Krom. Daar kwamen veel reacties op, dit is een selectie.

Het Parool
null Beeld ANP XTRA
Beeld ANP XTRA

Zoek een andere hobby

In Het Hoogste Woord van 17 januari doet Dennis Horvath een dappere poging om sportvissen te doen voorkomen als een harmonische ervaring, waarbij visser en geviste gezamenlijk genieten van de ervaring. Ik kan veel meer respect opbrengen voor vissers die het doen zoals de natuur het bedacht heeft: je vangt een vis, maakt hem snel dood en eet hem op. Je vangt alleen wat je nodig hebt/op kunt en doet het niet voor je plezier. Judith Krom noemde dat in haar opiniestuk op 12 januari terecht dierenmishandeling. Laatste gedachte voor Dennis Horvath: er zijn vele andere hobby’s, waarbij je veel buiten komt en die ontspanning bieden. Je vindt er vast eentje, waarbij je dieren niet onvrijwillig hoeft te betrekken in je hobby.

Jan-Jaap In der Maur, Amsterdam

Het is geen dierenmishandeling

Hierbij reageer ik op het opiniestuk van Judith Krom van de Partij voor de Dieren, afgelopen zaterdag. Zij stelt dat hengelsport ‘wrede dierenmishandeling’ is en het daarom aan banden gelegd moet worden. Met die stelling doet ze geen recht aan de 14.000 leden van de Amsterdamse Hengelsport Vereniging en gaat ze voorbij aan de dagelijkse realiteit onder water. Ik durf te stellen dat van alle gevaren waaraan vissen in onze stad blootstaan, gevangen worden door een sportvisser wel de minste is.

In weerwil van wat Krom wil doen geloven, is er geen wetenschappelijke consensus over de vraag of vissen bewust pijn kunnen voelen en stress kunnen ervaren. En de grootste veroorzaker van dierenleed, als je het zo wilt noemen, is de natuur zelf. De aalscholver, om maar een voorbeeld te nemen, pikt tijdens de jacht in het wilde weg vissen aan met zijn scherpe kromme snavel. De gelukkigen worden gelijk opgeslokt óf herstellen wonderwel. Alle andere vissen sterven langzaam aan hun verwondingen of worden, vaak nog levend, uiteen gereten door een wolhandkrab. Een haakje door je lip krijgen om vervolgens met een schepnet uit het water gehaald te worden voor een selfie met een dolgelukkige visser, is een gebeurtenis van een geheel andere orde. Deze vissen ervaren ongetwijfeld kortstondig fysiek ongemak, maar een bewuste pijn- of stresservaring zoals wij mensen dat beleven, is het niet. Sterker nog: ik ben er in toenemende mate van overtuigd dat de haak in de bek de vis relatief weinig boeit. Regelmatig zie ik op de visvinder (een soort onderwatercamera) in mijn boot hoe een gehaakte vis zich van het kunstaas weet te ontdoen, om direct daarna opnieuw hetzelfde kunstaas te grijpen. Zo vreselijk pijn doet het dan blijkbaar toch niet, lijkt me zo.

Maar goed, we vallen die vissen wel lastig. Waarom doen wij dat? Er zijn talloze redenen waarom mensen zo graag vissen – niet verwonderlijk als je bedenkt dat Nederland meer dan 1,7 miljoen sportvissers telt. Er zijn echter belangrijke gemene delers, zo leerde ik tijdens het schrijven van mijn boek: vissen verbindt ons met de natuur, zorgt voor ontspanning in een overprikkelde samenleving, en het brengt mensen van alle rangen en standen bij elkaar. Daarmee is de maatschappelijke waarde van de hengelsport nauwelijks te overschatten.

Lang verhaal kort: wanneer je iets met dieren doet, moet je de afweging maken of de nadelige gevolgen voor de betrokken dieren opwegen tegen het plezier dat je eraan beleeft. Als je een kat aanschaft omdat jij daar gelukkig van wordt, dan moet je accepteren dat er dieren worden gedood om dat beestje te voeden. Als je je hond castreert, dan moet je accepteren dat je hem het grootste genot denkbaar afneemt. En als je wilt vissen, dan moet je accepteren dat je een vis aan de haak slaat. Dat doen wij zo respectvol mogelijk. We gebruiken schepnetten om onze vis voorzichtig uit het water te halen, we gebruiken zachte onthaakmatten om beschadigingen aan de vis te voorkomen en we vereeuwigen onze vangst vaak met een mooie foto. En daarna zetten we onze vangst voorzichtig en vol bewondering weer terug. De vis zet zijn vissenleventje voort en wij prijzen ons als sportvisser zielsgelukkig aan de waterkant.

Juul Steyn, Amsterdam, gecertificeerd visgids in Amsterdam en schrijver van het boek Denken als een vis

Door vissen uit het crimineel circuit

Ik heb adhd en vissen houdt mij 100 procent weg uit het forensisch crimineel circuit. Ik kan ook relaties vasthouden sinds ik ben gaan vissen. Met mij zeer veel andere sportbroeders, daar zit opvallend veel, latent agressief volk tussen, wat letterlijk van de straat blijft en rustiger wordt. Dat vissen pijn kunnen voelen is voor 100 procent bewezen. Echter niet – of tenminste veel minder – in hun bek, waar die haak wordt gezet. Een vissenkop kraken en volledig opeten met je mond, dat kan geen enkel zoogdier. Ook de katachtigen niet. Vissen doen niet anders, in die bek zit dus weinig gevoel.

Jan Kapteins, Amsterdam

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden