Opinie

Opinie: ‘Tendentieuze apartheidskritiek brengt Palestijnen nergens’

Israël vergelijken met het apartheidsregime dat Zuid-Afrika ooit had, is misplaatst, stelt Hanna Luden, directeur van het Centrum Informatie en Documentatie Israël.

Israëlische soldaten doen onderzoek op de Westelijke Jordaanoever in de omgeving van de stad Nablus. Beeld AFP
Israëlische soldaten doen onderzoek op de Westelijke Jordaanoever in de omgeving van de stad Nablus.Beeld AFP

Een man schiet en verdwijnt in de menigte. Drie mensen raken gewond. De politie zoekt de dader, die een geladen wapen draagt. Drones worden ingezet voor de zoektocht.

Dit gebeurde begin deze week op de Westelijke Jordaanoever. De dader is vermoedelijk Palestijns, de slachtoffers zijn Joods. Gaat het hier om ‘onderdrukking’? Volgens Human Rights Watch (HRW) wel. Ook wordt Israël verweten wapens te verkopen ‘die uitgetest zijn op Palestijnen’, zo stond in het opiniestuk van Dorien Ballout van afgelopen zaterdag. Het gaat hier om wapens zoals de Iron Dome (IJzeren Koepel) – het miljoenenwapen dat door Israël is ontworpen om raketten vanuit de Gazastrip te onderscheppen voordat ze schade kunnen aanrichten. Nog afgelopen week was Israël doelwit van een rakettenregen.

Het zijn slechts twee voorbeelden van de Isra­elische wapenindustrie die overheden in staat stellen de veiligheid te garanderen met minder machtsvertoon van politie en militairen.

Met grote woorden emotie opwekken is een beproefde techniek. Zo wordt Israël herhaaldelijk beschuldigd van apartheid, nu door HRW. De macht kritisch volgen is van groot belang, zeker in situaties van oorlog en bezetting. Ook Israël moet worden onderworpen aan pittige inhoudelijke kritiek. Maar door het geheel te ‘verpakken’ onder de term ‘apartheid’ is HRW uit op sensatie, niet op oplossingen.

Godsdienstvrijheid

Ironisch genoeg baseert HRW haar rapport op materiaal van mensenrechtenorganisaties in Israël zelf die terecht problemen aankaarten, maar die in een apartheidsstaat – zoals in Zuid-Afrika het geval was – niet hadden kunnen bestaan. Hetzelfde geldt voor de godsdienstvrijheid voor de vele religieuze richtingen in een land dat is opgericht door en voor het Joodse volk, een eiland in een regio die onder intolerantie en onderdrukking gebukt gaat.

Neem bijvoorbeeld de bewering dat de Israëlische Arabieren onder apartheid leven. Na de twee bloedige jaren van oorlog in 1947-1948, die tot de stichting van de Joodse staat hebben geleid, werden ze onder militair bewind gesteld, een logische maatregel na die oorlog. Inmiddels zijn zij zelfbewuste Israëlische burgers met alle burgerrechten, en met een stevige vertegenwoordiging in het Israëlische parlement – de Knesset.

De Arabische Israëli’s schromen niet in het openbaar de staat te bekritiseren of zelfs hun afwijzing van het Joodse karakter van Is­raël te uiten. Hoezo apartheid? Saillant detail: de islamitische partij Ra’am is nu kingmaker in de coalitieonderhandelingen in Israël.

De situatie van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever is lastig en wordt vaak simplistisch weergegeven. Sinds de Osloakkoorden draagt de Palestijnse Autoriteit alle verantwoordelijkheid voor het besturen van de Palestijnen. Zij bepalen wie er in hun gebieden mag komen en er mag wonen.

Bloedig intern confict

Israëlische Joden mogen bijvoorbeeld niet in gebieden van de Palestijnse Autoriteit komen en Palestijnen die vastgoed aan Israëli’s verkopen riskeren zelfs de doodstraf. In Gaza is de situatie na een bloedig intern conflict nóg moeilijker. Terreurgroep Hamas is daar de baas en voert oorlog met Israël, dat net als Egypte de grenzen met Gaza streng bewaakt.

De meeste Palestijnen steunen de gratuite oproepen tot boycot niet. Zij willen voor hun gezinnen zorgen en een vredig leven leiden. Net als wij verwachten zij dat hun leiders hiervoor zorgen. Helaas zien ook zij dat hun leiders niet worden gedreven door de economische ontwikkelingen en hun welzijn, maar door machtshonger en geldzucht.

De problemen rond het conflict tussen Israël en de Palestijnen zijn een serieuze kwestie en mogen niet worden gereduceerd tot oneliners. De belangen van de inwoners worden alleen gediend door serieuze onderhandelingen, uitgaande van bereidheid aan beide zijden tot pijnlijke compromissen te komen. Israël als enige boosdoener aanwijzen, zal de Palestijnen het minst helpen.

Hanna Luden is directeur van Cidi, Centrum Informatie en Documentatie Israël.
 Beeld Claudia Kamergorodski
Hanna Luden is directeur van Cidi, Centrum Informatie en Documentatie Israël.Beeld Claudia Kamergorodski
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden