null

Columnfestival

Opinie: ‘Rusland blijft dreigen met zijn kernarsenaal, maar van leeftijdsgenoten hoor ik weinig’

Beeld Getty Images

Wat houdt Amsterdamse tieners bezig? Zeven weken lang delen middelbare scholieren in het kader van Het Parool Columnfestival in zelfgeschreven columns hun gedachten. Deze week: Yurii van het MLA over de oorlog in zijn thuisland Oekraïne, en Malak, ook van het MLA, over hoe het is om Marokkaans én Amsterdammer te zijn.

Het Parool

De Enige Hoop

Er is oorlog bezig in mijn land. Mijn Oekraïense vrienden zijn verspreid door heel Europa, en mijn oma is opeens in de Verenigde Staten, ook al vindt ze vliegen eigenlijk spannend. Mensen doen alles om de oorlog te ontvluchten waar maanden geleden nog geen sprake van was. Nog in de herfstvakantie was ik door straten van Kyiv aan het lopen, zonder angst, zonder Russische militairen en vallende raketten. De stad waar ik van hou is niet meer veilig.

Op de NOS kwam een filmpje van een bom die heel dicht bij mijn huis viel. Ik woonde naast Babyn Jar. Het doet me pijn om dat te horen. Ik wens niemand de afschuwelijkheden toe die Rusland met zich mee heeft gebracht op hun ‘Z’-tanks naar mijn huis. Ik ben alleen bang dat wij in ons Nederland niet de gevaren zien van deze oorlog.

De ‘Russische Vrede’ zoals het genoemd wordt, kwam net zo dichtbij als 20 kilometer van de Poolse grens. Rusland blijft maar dreigen met zijn kernarsenaal, maar van mijn leeftijdsgenoten hoor ik vrij weinig. Tijdens de Koude Oorlog waren activisten vaak heel hard bezig met het voorkomen van de oplopende spanningen, met de hele kernwapenwedloop.

Wat is er dan veranderd? Waar blijft men nu, wanneer de oorlog bij jouw huis aan staat te kloppen? Ik denk dat wij als jongeren niet genoeg doen. We kijken naar de oorlog door onze schermen, te bang om te bewegen, te bang om de straat op te gaan, te bang om onze overheid te laten weten hoe groot dit kan worden. De enige hoop die er nog overblijft is wij, en wij alleen. ‘Hopes and prayers’ helpen nooit.

De hoop is nog niet verloren.

Yurii Orekhov, 5 vwo, MLA

Yurii Orekhov. Beeld
Yurii Orekhov.

Tatta of mocro?

“Mis je de Marokkanen niet?” is wat de moeder van een vriendin mij vroeg, toen we in de auto zaten onderweg naar een islamitische lezing. Ik antwoordde dat ik er niet zoveel van merk. Maar eigenlijk merk ik er wel veel van. In de ramadan vooral. Men denkt dat het zwaarste in deze maand het vasten zelf is. In werkelijkheid is het het zwaarst de hele dag moeten aanhoren hoe zwaar het wel niet zou zijn en of je écht geen water mag drinken.

’s Morgens zit ik op mijn fiets naar Amsterdam-Oud-Zuid, waar ik op school zit met voornamelijk kakkers. Hier voel ik de drang mezelf steeds te moeten bewijzen. Na school fiets ik terug naar huis, waar ik direct een verschil voel van twee werelden.

Ik kan het goed vinden met mijn Marokkaanse en Nederlandse vriendinnen, maar toch voel ik me nergens helemaal thuis. Bij mijn Marokkaanse vriendinnen voel ik mij een van de Nederlanders en bij mijn Nederlandse vriendinnen juist ‘de Marokkaan’. Dat zet me toch aan het denken. Bij welke groep hoor ik? Ben ik een Nederlander of een Marokkaan? Verraad ik zo mijn eigen volk? En moet ik kiezen bij welke groep ik wil horen?

Veel van mijn Marokkaanse vriendinnen staan er versteld van hoe ik het met zoveel Nederlanders kan uithouden. Maar zo zie ik het totaal niet. Het is toch niet de bedoeling dat deze twee verschillende gemeenschappen gescheiden blijven?

Malak Al-Jabri, 3 vwo MLA

Malak Al-Jabri. Beeld
Malak Al-Jabri.

Het Parool Columnfestival is een samenwerking met Stichting Nowhere.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden