Opinie

Opinie: ‘Roemer toont dat het Nederlands van Suriname-Nederland meer is dan een wond’

De officiële Astrid H. Roemer-boekenclub is verheugd dat aan Astrid H. Roemer de Prijs der Nederlandse Letteren 2021 is toegekend. Maar hoe komt het toch dat een deel van haar romans en al haar dichtbundels niet meer in print zijn?

Astrid Roemer krijgt de Prijs der Nederlandse Letteren 2021.  Beeld BART MAAT/ANP
Astrid Roemer krijgt de Prijs der Nederlandse Letteren 2021.Beeld BART MAAT/ANP

Het is een prachtige dag als het nieuws ons bereikt dat Astrid H. Roemer de Prijs der Nederlandse Letteren 2021 is toegekend. Wij, van de officiële Astrid H. Roemer-boekenclub, zijn verheugd over de erkenning door deze prijs en kunnen niet wachten tot die haar lezerschap ­verveelvoudigt.

Met Roemer in onze hand delen wij lief en leed, omdat ze daar de taal voor biedt, omdat haar ideeën- en gevoelswereld zoveel aansluiting heeft met de onze. En dat terwijl haar bekendste werk, Over de gekte van een vrouw, een decennium voor de geboorte van de meesten van ons werd gepubliceerd (1982).

Hoe komt het toch dat een deel van haar romans en al haar dichtbundels niet meer in print zijn? Dat haar romans niet op leeslijsten staan? Dit is toch geen obscure literatuur? De prijsjury roemt haar onconventionaliteit, haar poëtische karakter en haar doorleefde schrijfstijl. Wat onconventioneel is is uiteraard relatief, maar het klopt dat we hier niet te maken hebben met de eerste de beste eindrijm enthousiast.

In Roemer vinden we relaties tot een menigvuldigheid van literaire tradities. In haar warme dagen ­vinden we Gabriel García Márquez, in haar ontwortelende beeldtaal Édouard Glissant en in haar vrijheid Sylvia Winter. En dan beperken we ons nog tot het Caribisch gebied.

Ook in Nederland leeft haar inspiratie. In haar feminisme zien we Dolle Mina’s, Anja Meulenbelt en Gloria Wekker. In de dichtheid van haar referenties slaat zij Mulisch uit het veld, met haar complexe ideeën over schuld en onschuld is Hermans geen partij voor haar.

Goed, het is geen wedstrijd. Althans, het zou geen wedstrijd ­moeten zijn. We kunnen haar boeken heerlijk verorberen en genoeg ruimte overhouden voor andere schrijvers. Het is in het netwerk van Nederlandse letteren dat we ontdekken wat voor ons poëtisch is en het maakt ons blij dat de poortwachters van de letteren erkennen dat Astrid Roemer hiervoor definiërend en iconisch is.

Dat zij een poëzie maakt die toont dat het Nederlands van Suriname-Nederland meer is dan een wond. Een poëzie van de oceaan. En wij, haar Surinaamse-Nederlandse-Antilliaanse-Turkse-Kaapverdiaanse leesgroep, zijn haar hier dankbaar voor. Wij kijken meervoudig toe op haar zijn en vinden zo de ruimte voor ons eigen meervoudig zijn.

Sayonara Stutgard, Melissa Evora, Charisa Chotoe, Ayden Carlo, Leana Boven, Emilie van Heydoorn, Nur Aydin en Emma van Meyeren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden