Opinie: ‘Queers against apartheid verloochenen zichzelf wat betreft Palestina’

Queers against apartheid zetten zich in voor Palestina, maar laat volgens Dominique Wiedeman onbenoemd dat het Midden-Oosten homoseksualiteit veroordeelt.

Actievoerders tijdens een demonstratie voorafgaand aan de finale van het Eurovisie Songfestival. Beeld ANP
Actievoerders tijdens een demonstratie voorafgaand aan de finale van het Eurovisie Songfestival.Beeld ANP

Set me free luidde de titel van Israëls inzending aan het Songfestival dit jaar. Op sociale media riep dat nogal wat reacties op, zoals ‘Aldus de oppressor’ en ‘Precies wat voor de inwoners van Gaza alleen een verre droom is’.

Ik weet nog een groep Palestijnen voor wie vrijheid een verre droom is, en dat zijn Palestijnse lhbt’ers. In de Gazastrook kan homoseksualiteit, afhankelijk van de daad, zelfs tot tien jaar gevangenis opleveren.

Volgens de Palestijnse autoriteit ondermijnen lhbt’ers namelijk de idealen, normen en waarden van het Palestijnse volk, en zijn ze daarom niet welkom. Ook niet in de Westelijke Jordaan­oever, waar homoseksualiteit officieel niet strafbaar is. De Palestijnse islamitische politieke beweging Hamas – door de EU, VS, Japan, Jordanië en Israël als terroristische organisatie beschouwd – noemt homoseksuelen mentaal en moreel ziek, en executeert ze. Het politie­geweld tegen lhbt’s in Palestijns gebied is enorm.

Naar aanleiding van de recente escalatie van het Israëlisch-Palestijnse conflict demonstreerden op 16 mei duizenden mensen op de Dam om zich solidair te tonen met de Palestijnen. Onder hen waren veel moslims met wortels in het Midden-Oosten, maar ook een aantal lhbt’s. Dat was te zien aan regenboogvlaggen tussen de vele Palestijnse vlaggen en enkele Talibanvlaggen.

Licht in de ogen

Als homoseksueel kan ik me alleen maar verbazen wanneer ik Queers for Palestine of Queers against apartheid een groep zie steunen die ons het licht in de ogen niet eens gunt. Zij die net zo geaard zijn als ik staan daar in gezelschap van mededemonstranten die op basis van hun religieuze opvattingen over het algemeen zeer afwijzend tegenover homoseksualiteit staan.

Ironisch genoeg is Israël, ondanks de apartheidsbeschuldiging door mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch, nu juist het land in het Midden-Oosten waar je als homoseksueel het beste kunt leven. Niet alleen is homoseksualiteit er in tegenstelling tot de landen eromheen legaal, lhbt’s hebben veelal dezelfde rechten als heteroseksuelen en genieten wettelijke bescherming tegen discriminatie.

Ze kunnen openlijk in het leger dienen, politiek bedrijven, en bekleden hoge posities in de economische en publieke sector. Homoseksuele en lesbische koppels mogen kinderen adopteren, en homo- en biseksuelen kunnen onder dezelfde voorwaarden bloed doneren als heteroseksuelen. Hierin loopt het land zelfs voor op Nederland, waar bloedbank Sanquin nog altijd discrimineert op grond van seksuele geaardheid.

Het afgelopen jaar verbood de Knesset, het Israëlisch parlement, zogeheten ‘conversietherapie’ waarbij wordt geprobeerd iemands seksuele geaardheid of genderidentiteit te veranderen. Datzelfde jaar kondigde Tel Aviv aan partnerschapsregistraties voor koppels van hetzelfde geslacht te erkennen. Zij krijgen de rechten, plichten en voordelen zoals die binnen het huwelijk gelden. Huwelijken van partners met gelijk geslacht die in het buitenland zijn voltrokken, worden in Israël erkend.

Gay capital

In 2014 werd in Tel Aviv, naar het voorbeeld van het Homomonument in Amsterdam, een gedenkteken onthuld ter nagedachtenis van de homoseksuele slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Zoals Amsterdam in Europa nog vaak als gay capital wordt getypeerd, draagt Tel Aviv die eretitel in het Midden-Oosten. Een titel die in deze regio al makkelijk is verdiend, maar daarom niet minder terecht is.

Elk jaar wordt uitgebreid de Tel Aviv Pride gevierd en er is een bruisend homo-uitgaansleven. Aan zichtbaarheid van lhbt’s in Israëlische media ontbreekt het ook niet. Ze komen voor in allerlei televisieprogramma’s, en worden vertegenwoordigd in diverse films en series. En over het Songfestival gesproken, dat werd in 1998 al gewonnen door de Israëlische transvrouw Dana International.

Waar lhbt’s in Palestijns gebied moeten vrezen voor hun leven (is het niet voor de wet, dan is het wel voor familie en medeburgers), kunnen ze in Israël in alle openheid zichzelf zijn. Zij vluchten dan ook massaal naar Israël, vooral naar Tel Aviv.

Als de Queers against apartheid zelfrespect kennen en voor mensenrechten willen opkomen in het Midden-Oosten, dan zouden ze er vanuit hun positie beter aan doen de straat op te gaan om te protesteren tegen de onderdrukking en vervolging van homoseksuelen daar, ook die in Palestijnse gebieden.

Dominique Wiedeman, Masterstudent Communicatie en Informatiewetenschappen en shiftleider bij Albert Heijn, Amsterdam. Beeld
Dominique Wiedeman, Masterstudent Communicatie en Informatiewetenschappen en shiftleider bij Albert Heijn, Amsterdam.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden