Lezersbrief

Opinie: ‘Prikken, prikken, prikken: alleen zó houden we die tsunami van mutanten tegen’

Na zijn vaccinatie waande Valentijn de Heer zich even veilig. Tot hij hoorde over de vele nieuwe mutanten van het coronavirus.

In Brazilië eist de Braziliaanse variant van het coronavirus veel slachtoffers. Beeld REUTERS
In Brazilië eist de Braziliaanse variant van het coronavirus veel slachtoffers.Beeld REUTERS

Ik had me laten vaccineren met AstraZeneca op de dag dat rondom dat vaccin de pleuris uitbrak. Het zou gevaarlijke ­bijwerkingen hebben en als hypochonder ben ik daar gevoelig voor. Ruim twee weken lang kwam ik niet buiten en hield koortsachtig mijn hartslag, eventuele zwellingen en de actualiteit in de gaten. Mijn hoop lag in de handen van Ernst Kuipers en Diederik Gommers.

Op de twintigste dag trok ik de gordijnen open, volgens de wetenschap zouden bloedproppen in longen, hersens of buik nu niet meer optreden. De stad leek in de vroege lentezon bevrijd en ik zag voor me hoe weldra de terrassen zouden volstromen, hoe de met frisse etalages versierde winkels hun deuren zouden openen en verliefde vreemdelingen bij het zakken van de zon de bosjes in de stadsparken zouden opzoeken. Over negen maanden zouden de ziekenhuizen niet langer vol liggen met ademlozen, maar met een generatie zomerliefdebaby’s in alle kleuren van het menselijk palet. Voor het eerst in ruim een jaar tijd was koffiezetten mijn enige zorg voor die ochtend.

Brazilië

Ik keek naar het nieuws, de Russische troepenopbouw, een demissionaire premier in het nauw en alarmerende cijfers rondom de pandemie. Ik kon het niet laten handenwrijvend ­achterover te leunen. Met dat vaccin in mijn donder had ik niets te vrezen, toch?

Tot Jan de Hoop ernstig in de camera keek. Rechtstreeks leek hij me toe te spreken terwijl hij zei: “Na de Britse en Braziliaanse, is nu ook de Indiase – waarschijnlijk veel besmettelijkere variant – van het virus opgedoken in Europa.” Ik bleef doodstil zitten en hoorde hem zeggen dat de huidige vaccins hiertegen weinig bescherming bieden. Als niet snel de wereldbevolking geënt wordt, zullen verschillende mutaties als een tsunami op ons afkomen.

Albert Cuyp

Opnieuw keek ik naar buiten, naar de bevrijde stad met haar 180 verschillende nationaliteiten. De diversiteit die me zo lief was, bleek een lont in het kruitvat van het virus. Spoedig zou de Surinaamse, de Osdorpse of Arabische variant zijn intrede doen en ons allemaal richting wemelende ic’s spoelen. De laatste slok koffie bleef hangen in mijn keel toen ik me afvroeg of mijn verguisde vaccin hiertegen opgewassen is.

De vleesmarkt in Wuhan, kraamkamer van het virus, was immers niets vergeleken bij de bedrijvigheid rond de Albert Cuyp, drukte aan de grachten en een overbevolkt Bos en Lommer. ‘“Prikken, prikken, prikken,” herhaalde ik als een mantra terwijl ik achter mijn pc kroop en googelde op de vaccinatiebereidheid. Die bleek tanende te zijn.

Ik dacht aan het moment dat ik me veilig had gewaand. Met die spuit in mijn arm was ik beschermd, toch? Even doorprikken en dan was de Randstad, met dat plukje boerengroen eromheen, dat ook. Dan konden we allemaal weer normaal doen.

Mutaties

Maar mutaties kennen geen grenzen, bleek nu en ze maken geen onderscheid tussen de lage landen en de rest van de wereld. Tussen arm en rijk, zwak of gezond. Ze bundelen hun krachten om steeds efficiënter de mensheid in z’n geheel te kunnen treffen.

Nu wilde ik mijn raam openen, mijn longen vullen en tegen die mierenhoop op straat schreeuwen: “Mensen, word wakker. Holland is geen eiland!” En de straten, parken en markten zouden leegstromen. Meeuwen zouden geschrokken opvliegen door de geheven vuisten met spandoeken, wapperend als het vaandel der vrijheid. Knielend voor de ingang van de GGD zou men hun linkermouw hoog optrekken: “Spuiten maar!” in 180 talen. Net als in de Gouden Eeuw zouden we schepen te water laten, de uithoeken van de wereld bestormen. Niet om te halen, maar om te brengen. Vaccins waardoor geen mutant ons er nog onder zou krijgen.

Zuchtend drukte ik mijn computer uit en schoof de gordijnen dicht. Vrijheid wordt pas leuk als iedereen mee kan doen.

Valentijn de Heer, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden