Lezersbrief

Opinie: ‘Potgrond is een zak vol vermijdbare ellende’

We winden ons graag op over de schande van het kappen van regenwoud, maar naar de kaalslag in de veengronden in onze eigen achtertuin kijken we niet om, schrijft lezer Karin Bodewits.

Natte veengrond in national park de Groote Peel. Onze veengebieden slaan twee keer zo veel koolstof op als alle bossen in de wereld bij elkaar. Beeld Getty Images
Natte veengrond in national park de Groote Peel. Onze veengebieden slaan twee keer zo veel koolstof op als alle bossen in de wereld bij elkaar.Beeld Getty Images

Terwijl de prachtige voorjaarsbloemen langzaam verpauperen tussen de planten die ontpoppen uit hun winterslaap beginnen onze groene vingers te jeuken. De ijsheiligen zijn voorbij, de Moestuinmaatjes verschimmelen op de vensterbank; het is tijd om te zaaien en de bloemetjes buiten te zetten. Het voelt alsof we iets goeds doen, voor onszelf en voor de natuur, maar is dat ook zo?

Veel mensen, maar ook tuincentra, planten in potgrond die voornamelijk uit turf bestaat. Turf is een natuurproduct bestaande uit gecomposteerde planten en mossen afkomstig uit veenmoeras. Zo’n veengebied wordt drooggelegd en daarna wordt de turf afgestoken.

Op het eerste oog lijkt zo’n drooggelegd veenmoeras misschien een dikke laag modder die we in zakken met het etiket ‘potgrond’ proppen, maar een veengebied is veel meer dan dat. De Britten noemen de veengebieden liefdevol hun ‘regenwoud’ en zelfs dat is nog een eufemisme.

Onze veengebieden slaan twee keer zoveel koolstof op als alle bossen in de wereld samen. Daarbij gebruikt het slechts een tiende van het land. Oftewel veengebieden slaan per vierkante meter twintig keer meer koolstof op dan een doorsnee bos en veel meer dan het regenwoud.

Door turfwinning sterft het moeras af. Een dood veenmoeras geeft vervolgens haar opgeslagen koolstof in de atmosfeer af, wat bijdraagt ​​aan de opwarming van de aarde. De vernietiging van veengebieden is verantwoordelijk voor 5 tot 7 procent van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen. Dat is meer dan al het vliegverkeer. En dan hebben we het nog niet over de ecologische waarde van veenland gehad…

Het bewustzijn van dit ecologische vandalisme is in Nederland bijna niet aanwezig, terwijl andere landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, beleid hebben aangenomen om het gebruik van turf geleidelijk af te schaffen. Nederland doet nog niets. Dit zien we in onze schappen terug. Goede turfvrije opties, op basis van kokos, bast of hout, zijn nog moeilijk te vinden, terwijl ze wel bestaan.

De kaalslag in het regenwoud bekritiseren we maar al te graag. Is het niet tijd dat we eens met een kritisch oog kijken naar de ellende in die zak potgrond? Want veengebieden beschermen is een haast ongelooflijk makkelijke manier om iets voor ons klimaat te doen.

Karin Bodewits, Oosterbeek

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden