Opinie

Opinie: ‘Ons salaris – het prijskaartje dat een onbezonnen maatschappij aan ons werk hangt’

Wisseldiensten, nauwelijks pauze, keihard werken voor een salaris dat in het niet valt bij wat sporters en artiesten binnenharken. Nikola Vidojkovic wil geneeskunde studeren én begrijpt goed dat er gestaakt wordt in de zorg.

Nikola Vidojkovic
Acties bij het Leiden University Medical Center (LUMC), waar net als overal in oktober 24 uur het werk werd neergelegd voor betere salarissen. De ziekenhuizen draaiden door met zondagsdiensten. Beeld ROBIN VAN LONKHUIJSEN/ANP
Acties bij het Leiden University Medical Center (LUMC), waar net als overal in oktober 24 uur het werk werd neergelegd voor betere salarissen. De ziekenhuizen draaiden door met zondagsdiensten.Beeld ROBIN VAN LONKHUIJSEN/ANP

Onderweg naar huis, in de alwéér vertraagde trein, lees ik dat ziekenhuismedewerkers van het Erasmus MC in Rotterdam gaan staken. Ik doe al vier maandjes mee aan een pre-universitair programma op datzelfde Erasmus. Nog maar kort. Maar lang genoeg om te ervaren hoe het voelt een kindje met leukemie lachend weg te zien huppelen en direct door te racen naar de operatie van een dementerende oma.

Weken volgestopt met ochtenddiensten, nachtdiensten, géén pauzes en ze steken een schamele 3.000 euro bruto in hun broekzak: verpleegsters, verplegers of ander ziekenhuispersoneel. Kinderspel, vergeleken met die boksers op tv gisteravond. Elkaar vijf minuten lang als beesten toetakelen en miljoenen op de rekening? Terwijl ziekenhuismedewerkers — verantwoordelijk voor úw kindje met leukemie of jóuw dementerende oma — telkens weer de eindjes aan elkaar moeten knopen, als de maand na een dodelijk werkschema afloopt? Het antwoord: ‘De geneeskunde is een roeping’. Idioten.

Salaris — het prijskaartje dat de maatschappij op ons werk plakt. De waarde op dit etiketje bepaalt de maatschappij op basis van de vervangbaarheid van ons werk. Meer overwerken dan werkelijk werken, deadlines te dicht op elkaar, et cetera, maar géén promotie of toepasselijk salaris. Uitbuiting. Maar zelfs nú, nu onze maatschappij om meer ziekenhuispersoneel roept, blijkt de kans op een terechte salarisverhoging nihil.

Anderzijds beloont de maatschappij amusement en alles wat er ook maar op lijkt met bakken geld. Acteurs, boksers, zangeressen. Vergeet Leonardo DiCaprio, Beyoncé, Floyd Mayweather, de ‘one-in-a-millions’. Ook die center-back van Ajax — ik ben continu kwijt hoe hij heet — steekt leuke centen in z’n broekzak.

Terwijl vijf reserves op de bank zitten, mocht die voor de duizendste keer géén deuk in een pakje boter schieten. Geen wonder dat m’n broertje van acht buitengewoon gepassioneerd in de woonkamer voetbalt en — lamellen aan gort schietend — mij wijsmaakt: ‘Ik ga bij Barcelona spelen. Dan koop ik een Ferrari!’ Hij heeft al uitgevogeld hoe onze maatschappij functioneert. En gelijk heeft ie. Terwijl ziekenhuismedewerkers, docenten — verantwoordelijk voor het opleiden van onze nieuwe ministers, artsen, et cetera — en andere essentiële beroepen in het werk verdrinken én tegelijkertijd maar schamele centen in hun broekzak steken, heeft die center-back net z’n nieuwe Ferrari opgepikt bij de autodealer.

De trein staat intussen stil. Nog geen minuut later lees ik dat naast het Erasmus meer medische centra gaan staken. Zucht. Ik kan ook gewoon business gaan studeren. Beter voor m’n bankrekening later. Onthutst duw ik m’n gedachten weg. Het is een roeping — míjn roeping.
Nikola Vidojkovic, scholier en toekomstig student geneeskunde, Waalre

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden