Opinie

Opinie: ‘Maximeer de duur van een sociaal huurcontract’

De woningnood is geen probleem van vandaag, maar was er ook al eind jaren zestig. Scheefwonen is een van de oorzaken. Stel daarom een termijn van 25 jaar aan de duur van contracten voor sociale huur, zegt Thea Laffra.

Protestmars tegen de woningnood in 1966. Beeld ANP /  ANP
Protestmars tegen de woningnood in 1966.Beeld ANP / ANP

Ik ben een geboren Amsterdamse en toen ik in 1969 trouwde was er reeds woningnood. Er werd volop gekraakt en ik had de mazzel dicht bij het vuur te werken op een makelaarskantoor waar ik na 7 jaar werkzaam te zijn een piepkleine krot in de Staatsliedenbuurt kon huren. We stripten de jute wanden, vervingen de blootliggende elektrische en gasleidingen en lieten een douchecel aanleggen.

Toen al keek ik verbaasd naar de huizenblokken in de tuinsteden waar mijn ouders en vele ouderparen met hen, achterbleven in een inmiddels veel te ruime en riante sociale huurwoning, feitelijk gebouwd voor gezinnen met drie of meer kinderen. Ik bedacht toen al dat mijn ouders naar een kleine woning zouden moeten verhuizen en wij, als startende gezinnen, in die ruime huurwoningen zouden moeten kunnen wonen.

Toen ik van mijn tweede kindje zwanger was en er geen kans was op een grotere woning, verhuisden wij in 1975 in arren moede naar Lelystad, waar onze kinderen de ruimte kregen en veilig voor de deur konden spelen. Mijn man ging voor dag en dauw met bijna alle mannen uit Lelystad met de bus over de Oostvaardersdijk naar zijn werk in Amsterdam. Ik miste mijn familie en mijn Amsterdam en kreeg na vijf jaar enorme heimwee.

Na mijn pensionering, na 41 jaar Lelystad, kochten wij in 2015 een appartement in Amsterdam. Ik was terug!

En nu zijn mijn kleinkinderen de pineut, zij zijn op hun beurt toe aan een eigen leven, een eigen woninkje waar absoluut geen zicht op is. Mijn idee: geef startende gezinnen voor een normale ruime woning een huurcontract voor maximaal 25 jaar. Tegen die tijd is het gezin zo’n beetje uitgevlogen en de ouders vertrekken naar een kleine woning (bij voorkeur een benedenhuis). Zo wissel je van wacht en is iedereen geholpen. Aan benedenwoningen voor mindervaliden moet natuurlijk ook worden gedacht.

Het betreft sociale huur in haar puurste vorm. Sociaal voor iedereen. Waarom zou je een leven lang met de zekerheid dat je een groot deel daarvan scheefwoont in een sociale huurwoning mogen wonen die met gemeenschapsgeld gebouwd is? Uiteraard als het vervolg gegarandeerd is. Natuurlijk moet dit opgebouwd worden, maar het woningtekort zal evengoed oplopen dus waarom dit niet een kans geven?

Socialer kan het niet. Omdenken heet dat geloof ik.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden