Opinie

Opinie: ‘Is het Nationaal Comité 4 en 5 mei aan vervanging toe?’

Van alle schrijvers in Nederland koos het Nationaal Comité 4 en 5 mei Abdelkader Benali om een voordracht te houden. Journalist Simon Hammelburg vraagt zich af: ‘Waar komt toch die behoefte vandaan voortdurend te willen provoceren bij een plechtigheid die bedoeld is om de slachtoffers waardig te herdenken?’

Koning Willem-Alexander en koningin Maxima tijdens de Nationale Dodenherdenking.  Beeld ANP
Koning Willem-Alexander en koningin Maxima tijdens de Nationale Dodenherdenking.Beeld ANP

Waarom kan de Tweede Wereldoorlog niet gewoon worden herdacht? Van alle schrijvers in Nederland koos het Nationaal Comité 4 en 5 mei Abdelkader Benali om een voordracht te houden. Na zware druk zag hij ervan af. De man die na tien jaar zwijgen nu dan eindelijk toegeeft dat de antisemi­tische citaten die Harald Doornbos hem toeschreef inderdaad kloppen. De man voor wie de aanwezigheid van Joden in Amsterdam-Zuid ‘gek’ ­aanvoelde en ‘heel irritant’ was.

“Stoom afblazen tijdens een borrel,” noemt Benali dat nu, en neemt daarmee halfslachtig afstand van zijn ­uitspraken. Hij werd ook al eens uit de jury van de Inktspotprijs gezet, omdat hij een Joodse cartoonist nazimethoden had verweten.

De afgelopen jaren werden wij door het Nationaal Comité 4 en 5 mei onder andere getrakteerd op het voornemen Auke de Leeuw een gedicht over zijn oudoom die in de SS diende te laten voordragen op de Dam en een opgetogen interview in NC Magazine met freule Isabel van Boetzelaer, die een boek vol grote en kleine falsificaties en met antisemi­tische passages schreef over haar familie. NC Magazine was gewaarschuwd door berichten in de media over haar ontmaskering, maar gaf haar niettemin alle ruimte.

Als we daar nu ook nog de antisemi­tische uitspraken van Abdelkader Benali aan toevoegen, rijst de vraag wat de criteria van het Nationaal Comité 4 en 5 mei zijn. En wat blijft er over van hun visie op de Dodenherdenking? Voor mij niets meer.

Waar komt toch die behoefte vandaan voortdurend te willen provoceren bij een plechtigheid die bedoeld is om de slachtoffers waardig te herdenken? Ik vind dit alles diep kwetsend, verdrietig en zie het verschuivende objectief als een teken aan de wand. Het moet waarachtig niet zo moeilijk zijn om de aandacht bij herdenkingen te richten op de gevallenen, de vermoorden van de Shoah (de grootste industriële moordpartij uit de geschiedenis), de Japanse bezetting en Nederlandse helden die elders sneuvelden.

De tijd dat ik ongehinderd mijn honderden vermoorde joodse familieleden en de dappere verzetshelden die mijn ouders redden kon herdenken, is klaarblijkelijk voorbij. Hen niet meer herdenken is, zoals Elie Wiesel zei, alsof je de slachtoffers nogmaals vermoordt.

Dat gebeurt nu. Om te janken. Is het Comité wellicht aan vervanging toe? Nieuwe bestuursleden met een gezonde visie?’

Simon Hammelburg, journalist en auteur van onder meer het boek Van binnen is alles stuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden