Lezersbrief

Opinie: ‘Het Nationaal Monument op de Dam is nu niets meer dan een ruïne’

Bij de herdenking van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog hoort een waardig monument, geen verloederde betonnen paal, schrijft Ruben Volkers.

null Beeld ANP
Beeld ANP

Laatst overviel mij de smerige staat van het Nationaal Monument op de Dam. Drabbige, groen-zwarte aanslag beslaat grote delen, het gedicht van Holst is slecht leesbaar en de zuil oogt verwaarloosd. Is dit nu hét monument waarmee Nederland zich de Tweede Wereldoorlog herinnert?

Hoewel het witte Italiaanse kalksteen onze weersomstandigheden sinds 1956 had moeten kunnen trotseren, bleek dat niet het geval toen in 1995 een renovatie nodig was. Desalniettemin is een significant deel door verwering alsnog haar originele uitstraling kwijtgeraakt. Hoe kun je tijdens twee minuten stilte in volledige bezinning terugdenken als je onze vertegenwoordigers voor een vervallen paal ziet staan?

Het is logisch dat we niet alles voor altijd blijven herdenken, want uiteindelijk doven herinneringen uit. Waar het voor mij wel schuurt, is dat we waarde lijken te hechten aan een (doden)herdenking, maar in ons handelen het (nationaal) monument laten verloederen waar we bij staan. Het is nu niets meer dan een ruïne, die op een grijze dag compleet wegzinkt in de omgeving. Willen we het niet meer schoonhouden of leent het materiaal zich er simpelweg niet voor?

Beide vragen bieden inzicht. Als we het niet meer willen schoonhouden, lijkt het mij dat de herdenkingskracht van het monument, en daarmee de maatschappelijke gedachte van de gebeurtenis waar het voor staat, aan het afnemen is. Dat kan een treurige conclusie zijn die vanwege het sentiment rond de herdenking lastig te accepteren is, maar wordt het dan geen tijd dat we de restanten van het monument weghalen?

Het kan ook zijn dat het beton, gebruikt voor de renovatie, niet bestand is tegen een schoonmaakbeurt en alleen nog maar verder de vernieling in geholpen zou worden. Maar moeten we dan niet het monument laten herbouwen en in glorie herstellen?

Stilstaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog is iets om met waardigheid te doen. Laten we dit hooghouden door de symbolen die daar voor staan ook waardig te houden. Ik kijk met verwachting uit naar een volgende 4 mei, om op tv een stralend witte zuil af te zien steken tegen het grijs van de gebouwen en het zwart van de mensenmassa.

Ruben Volkers, Nijmegen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden