Opinie

Opinie: ‘Geef onze daklozen in de binnenstad prioriteit boven vluchtelingen’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool
null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

‘Geef onze daklozen in de binnenstad prioriteit boven vluchtelingen’

Er is veel te zeggen over de belabberde opvang van asielzoekers in Nederland. De meeste verontwaardigde reacties roepen bij mij een enorme boosheid op. Waarom maken al die mensen zich niet druk over de erbarmelijke omstandigheden waaronder daklozen in onze grote steden moeten leven? Met een minachtende blik zijn die al jaren letterlijk gepasseerd en genegeerd.

Ik woon al twintig jaar in de binnenstad en zie hier al die tijd een behoorlijk aantal daklozen rondlopen en soms uit vuilnisbakken eten.

Een aantal daklozen kan soms terecht bij het Leger des Heils, wat ook verschrikkelijk is, maar helaas wel maatschappelijk geaccepteerd, net als die verschrikkelijke vernederende voedselbanken.

De verontwaardiging over de vluchtelingenopvang vind ik prima, maar onze eigen daklozen hebben prioriteit! Wat mij betreft leggen we dat vast in de Grondwet.
A.H. Jacobs, Amsterdam

‘Bied de krant interactief en goedkoop aan scholieren aan’

Het verbeteren van de leesvaardigheid ziet Hicham El Ouahabi als een ‘bittere noodzaak’ om jongeren te leren nepnieuws van echt nieuws te onderscheiden (Het Hoogste Woord van 25 augustus). Terecht beschouwt hij de afnemende leesvaardigheid als een nieuwe crisis en een bedreiging van de democratie.

Een betere leesvaardigheid bevordert volgens El Ouahabi niet alleen nieuwsgierigheid naar anderen maar helpt ook de argumentatievaardigheden te verbeteren. Hij doet tevens enkele praktische suggesties om de leesvaardigheid bij schoolgaande jongeren te helpen verbeteren.

Ik zou daar nog een idee aan willen toevoegen. Het Parool zou speciaal voor schoolgaande jongeren een online­abonnement kunnen aanbieden, tegen een scholierentarief, dat via de onderwijsinstelling wordt aangeboden. Docenten kunnen daarmee klassikaal actuele thema’s bespreken en taalkundige vaardigheden stimuleren. Misschien is zelfs een interactieve versie van Het Parool mogelijk waarmee scholieren hun eigen krant leren samenstellen.

Jong geleerd is oud gedaan!
Paul Brian, Amsterdam

‘Vergeet Merijn Tol niet een keuken?’

Wat een goed initiatief van Merijn Tol om aandacht te schenken aan de keuken van landen die aan de oostkant van de Middellandse Zee liggen (PS van 29 augustus). De inderdaad uitstekende Italiaanse, Griekse, Spaanse en Franse keukens kennen we zo zoetjesaan wel.

Tol noemt de landen die haar inspireerden; Turkije, Marokko, Libanon, ­Syrië en Palestina. Vergeet zij wellicht een andere belangrijke Mediterrane keuken, namelijk die van Israël?

Ik ben bang dat ze verdomd goed weet wat ze beweert en dat ze op haar manier probeert politiek correct over te komen, vooral als ze Irak er ook nog bijsleept (‘Of een Irakese samenwerking beginnen met Sara Shawkat’).

Irak ligt ruim tweeduizend kilometer ten oosten van de Middellandse Zee. Ze had in één adem ook Zwitserland wel kunnen noemen, dat ligt maar zestienhonderd kilometer van die zee.

Awraham Meijers, Amsterdam

‘Wij zien kennelijk onze studenten als kostenpost’

Het toch al niet misselijke collegegeld wordt in Nederland ook dit jaar weer verhoogd (Het Parool van 30 augustus). In veel andere landen, bijvoorbeeld de Scandinavische, ­hoeven studenten geen collegegeld te betalen. Studeren is daar gratis.

Toch fijn dat je als student in dat soort landen wordt beschouwd als een investering in de toekomst van het land. In Nederland zien we onze studenten slechts als een kostenpost.
Rick Veltman, Amsterdam

‘Waarom gaan de mooiste plekken in de stad naar besloten instellingen?’

Ook ik heb het interessante artikel van Jaap Huisman over het ­Oosterdokseiland gelezen (Het Parool van 30 augustus). Wat ik me bij het lezen afvroeg, is waarom het nog steeds is voorbehouden aan kantoren en ‘naar binnen gerichte organi­saties’ om op de mooiste, ­markantste posities in Amsterdam neer te strijken. Denk aan onder meer de Nederlandse Filmacademie, het Paleis van Justitie, het conservatorium, de ­Hogeschool voor de Kunsten en nu ook Booking.com.

Allemaal instellingen waar de gebruikers achter pc’s, in kantoorruimtes, ­repetitie­lokalen, studio’s of edit­suites ­zitten. Kortom: plekken waar het niet de bedoeling is, noch (nauwelijks) mogelijk is om van het uitzicht te ­genieten. Wónen op die pracht­locaties voor jong, middelbaar en bejaard zou toepasselijker zijn.

Oké, het draait natuurlijk ­om geld, zoals altijd... Misschien iets minder ico­nische gebouwen dan, maar wel woongenot voor velen, lijkt me voor veel architecten een realistische ­‘uitdaging’. Over de verdeling tussen koop, hoge-, midden- en sociale huur valt nog een boom op te zetten.
Ties van Dijk, Amsterdam

‘Anonieme stegen naar literaire helden vernoemen getuigt van minachting’

Het Oosterdokseiland is af, lees ik in Het Parool van 30 augustus. Naar volle tevredenheid van de auteur, die het gebied ‘kortweg ODE’ noemt. Toch zijn er twee minpunten te noemen: het drijvende restaurant in het open havenfront en de naamgeving van de straten in de buurt.

De auteur vindt het eerste vindt een te billijken ­‘folkloristische dissonant’ en het tweede een ‘miskenning van de ­Nederlandse literatuur’. Terecht. Het is helemaal géén ode dus aan W.F. Hermans, Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Terwijl Simon Carmiggelt en Hella Haasse er ook met naargeestig steegje en een winderig plein om de hoek liggen.

Het motief van de straatnamencommissie zal in 2006 zijn ­geweest dat er een prachtige bibliotheek was verrezen. Maar eer bewijzen aan illustere schrijvers uit het recente verleden is toch echt iets anders. Waarom anonieme stegen, die op een spoordijk doodlopen, ­vernoemen naar kunstenaars die ­talloze mensen bezield, vermaakt en getroost hebben, die tot nadenken hebben aangezet en de lezers nieuwe hori­zonten lieten zien?

Hoe komt het dat na het overlijden zestien jaar geleden van stadgenoot Gerard Reve er nog geen straat, gracht of boulevard in een van de nieuwe wijken naar hem is genoemd? Ik ken het antwoord al wel. Het is geen miskenning, zoals Jaap Huisman in het artikel schrijft, het is minachting. Daarom krijgt zijn geleerde broer Karel van het Reve, met een ontzagwekkend oeuvre op zijn naam, een bruggetje van beton bij de Sloterplas, omdat de commissie niets van hem heeft gelezen en alleen weet dat hij aan de andere kant van de stad, in Betondorp is geboren.
Maurice Teunissen, Amsterdam

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden