Opinie

Opinie: ‘Eigenlijk is iedereen bang en onzeker’

Met een jaar coronacrisis achter ons zien predikanten Tjaard Barnard en Joost Röselaers meer polarisatie en boosheid. ‘Doen we met z’n allen eigenlijk wel ons best om te begrijpen wat er gebeurt?’

De behoefte aan menselijk contact is door de coronacrisis veel voelbaarder geworden. Beeld Getty Images
De behoefte aan menselijk contact is door de coronacrisis veel voelbaarder geworden.Beeld Getty Images

Toen minister Ferd Grapperhaus (CDA) net getrouwd was en de berichten kwamen dat het hem en zijn feestgangers niet was gelukt zich te houden aan de regels van de 1,5 metersamenleving, riepen wij in onze kringen dat het allemaal wat overdreven was.

Die trouwpartij had natuurlijk niet zo gemoeten – hij had zelfs zijn schoonmoeder omarmd – maar enige mildheid in de reacties zou toch ook op zijn plaats zijn geweest. Om een Bijbelse notie te gebruiken: wie zonder zonde is werpe de eerste steen!

Toen we dat zeiden, stemden velen daarmee in. Anderen begonnen ons echter, terecht, de oren te wassen. Hoe komt het dat jullie je pas druk maken als een minister in het gedrang komt? Waarom niet in de maanden daarvoor, toen onbekende mensen namens diezelfde minister werden beboet? Waar waren jullie toen met jullie boodschap van ‘mildheid en genade’ (door premier Rutte daags na het incident met Grapperhaus getypeerd als ‘typisch Nederlandse waarden’)? Hebben jullie soms meer begrip voor een misstap op een huwelijksfeest in Bloemendaal dan op de Dappermarkt?

Als je het zo bekijkt, hadden onze critici wel gelijk. Hadden wij ook wel begrip voor anderen, buiten onze bubbel, die het moeilijk hadden?

Mildheid

Het is een vraag die nu een jaar speelt. Het leven is er niet gemakkelijker op geworden. Met z’n allen surfen we mee op de golven van de coronacrisis. We hebben een avondklok, de meeste tieners kunnen amper naar school. Op een aantal plaatsen liepen demonstraties uit de hand. Weer klonken harde woorden. Stuur het leger erop af. De lange lat erover!

Maar zou dat tegenover elkaar staan de oplossing zijn? Is er niet een diepere laag die we missen, juist als we zo boos en verontwaardigd zijn? Gaat het uiteindelijk bij iedereen, of je nu minister bent of relschopper, niet om hetzelfde? Word ik wel gezien? Is er iemand die me probeert te begrijpen?

Laat ons duidelijk zijn: het bewust op zoek gaan naar een matpartij met de politie en het plunderen van winkels, kan niet en moet niet. Maar doen we met z’n allen wel ons best om te begrijpen wat er gebeurt? En is daarin nog ruimte voor mildheid?

Wij zijn beiden predikant in een kerk. Veel van onze mensen weten zich geïnspireerd door een 2500 jaar oude psalm: ‘U kent mij door en door.’ Het is een besef dat mensen helpt, door heel het leven heen. Maar misschien geldt dit niet alleen in het geloof. Misschien is het iets wat eigenlijk alle mensen zoeken. Misschien is iedereen op zoek naar iets of iemand die je begrijpt, wie je ook bent en wat je ook doet en die je steunt en aanvaardt zoals je bent. Mensen om je heen (of politici) die niet direct grote woorden in de mond nemen, maar allereerst proberen naar je te luisteren en je te begrijpen en je laten weten dat je er mag zijn. Die in de lijn met het Bijbelse verhaal iemand durven toe te vertrouwen: ‘Ik laat je niet alleen’.

Begrafenis

Denk je eens in hoe het moet zijn in deze crisis. Amper school, geen werk, met z’n allen opgesloten in veel te kleine kamertjes of huizen. Je hebt geen idee hoe het allemaal verder moet en dan begint een regering die ver weg op het pluche zit je uit te schelden. Of de mensen op dat pluche, die hun stinkende best doen. Die het allemaal ook niet weten, maar iets proberen te doen tegen die vloedgolf van ziekte en ellende die eraan dreigt te komen.

Denk eens aan minister Hugo de Jonge (CDA) die weliswaar soms onhandig doet, maar alle pijlen op hem gericht vindt. Wie zou in zijn schoenen willen staan? Wie ziet hem staan, in de buitengewoon grote opdracht waarmee hij wordt geconfronteerd en waarin nog zo veel onduidelijk en vaag is? Laten we hem er niet te vaak alleen voor staan?

Zijn wij met z’n allen, waar we ook staan in de samenleving, eigenlijk niet allemaal bange, onzekere mensen die bezorgd naar de toekomst kijken, van onszelf, van onze kinderen, van onze grootouders. Misschien is er iemand om ons heen wel ziek geworden, stonden we met maximaal dertig mensen bij een begrafenis of zijn we onze baan kwijtgeraakt en weten we niet hoe we weer aan de bak komen.

Dan zijn er geen harde woorden nodig, richting ‘asocialen’ of ‘de Haagse zakkenvullers’. Dan hebben we nodig dat we onszelf diep in de ogen kijken, dat we elkaar in de ogen kijken. Dat we ten diepste tegen elkaar zeggen: Ik laat je niet alleen.

Joost Röselaers, predikant van Vrijburg Amsterdam. Beeld
Joost Röselaers, predikant van Vrijburg Amsterdam.
Tjaard Barnard, remonstrants predikant te Rotterdam. Beeld
Tjaard Barnard, remonstrants predikant te Rotterdam.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden