Opinie

Opinie: ‘Een zotte hardloopwedstrijd, maar toch valt het met de spartathlon nog mee’

null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

Naar Sparta (en terug)

Naar aanleiding van het artikel over Doorlopers (Het Parool van 20 juli) stelt Oscar Bolluyt op Het Hoogste Woord, dat het lopen van de spartathlon, een hardloopwedstrijd van 246 kilometer, van de zotte is.

Als finisher in deze wedstrijd (2007) kan ik dat beamen. Toch is er in de 37 edities nog nooit iemand dood neergevallen. De deelnemers zijn goed getrainde en medisch gekeurde atleten die aan strenge kwalificatie-eisen moeten voldoen.

Wat, historisch gezien, niet klopt in de lezersbrief is de stelling dat de boodschapper Pheidippides na ruim 42 kilometer dood neerviel. Sowieso is de marathonafstand van 42,195 kilometer pas bepaald in 1908, in Londen, terwijl de verhalen over deze Griekse boodschapper dateren van 490 voor Christus.

Volgens de Griekse geschiedschrijver Herodotus liep de getrainde boodschapper van Athene naar Sparta, een afstand van om en nabij de 250 kilometer, om de Spartanen te vragen te komen helpen bij de aanval van de Perzen op de Atheners bij Marathon. Hiermee is de basis van de Spartathlon gelegd. Volgens de overlevering liep Pheidippides ook weer terug naar Athene.
Carel Schrama, Santpoort-Noord

Openingsceremonie

Tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Tokio ben ik weggezapt naar Netflix omdat ik het politiek correcte schouwspel niet meer aan kon zien.

Met weemoed denk ik terug aan de simpele openingsceremonies van weleer. In de jaren tachtig, toen ik begon met het kijken naar de openingsceremonies, was alles heel eenvoudig. De landenteams kwamen op, er werd een show opgevoerd, wat vuurwerk erbij, een korte speech, het vuur ontsteken en klaar.

Maar tegenwoordig hoor je enkel oeverloos geouwehoer over gendergelijkheid, respect, gelijkheid, discriminatie en dat soort thema’s. Het lijkt wel een conventie van de Socialistische Internationale.

Bij een sportevenement horen die thema’s enkel op de achtergrond thuis.

Helaas lijken de thema’s in de openingsceremonie nu belangrijker dan de sporten zelf.
Parveen Mohan, Amsterdam

Peter R. de Vriesplein

Er wordt over gedacht een straat in Amsterdam naar Peter R. de Vries te vernoemen. Dit plan stuit echter op veel praktische problemen.

Het lijkt mij een goed idee het plein voor het nieuwe gerechtsgebouw, waar het fantastisch mooie beeld Love or Generosity van Nicole Eisenman staat, te vernoemen naar de vermoorde misdaadverslaggever.

Bij mijn weten heeft het plein nog geen naam dus zijn er ook geen praktische bezwaren.
Dick Klomp, Amsterdam

Annemiek van Vleuten

Wat ben je een ongelofelijke sportvrouw en mens als je zo snel kunt schakelen nadat je hoort dat je zilver hebt gewonnen terwijl je dacht dat het goud was. En dan oprecht (en terecht) blij zijn met dat zilver.

In Nederland lijken we niet altijd te begrijpen wat een druk er staat op de olympische competitie die normaal eens in de 4 jaar en nu zelfs pas na 5 jaar weer plaatsvindt. En dat alles op zo’n moment op zijn plaats moet vallen, wat dus niet altijd lukt.

Laten we er wat positiever tegenaan kijken: elke medaille die een Nederlandse sporter haalt is een wereldprestatie.
Jeroen Bos, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden