Opinie

Opinie: ‘Denk op Moederdag ook aan vrouwen die een abortus hebben ondergaan’

Fabienne Kamphuis onderging een abortus en zou graag zien dat er op Moederdag ook met vrouwen zoals zij rekening wordt gehouden. ‘Dat ik vaker wel dan niet achter mijn keuze sta, zegt niet dat ik op Moederdag niet nog een beetje meer baal dat het maken van die keuze überhaupt nodig is geweest.’

Fabienne Kamphuis
null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Anna Jarvis (1864-1948) bedacht ooit Moederdag. De Amerikaanse bewonderde de kracht van moeders dusdanig, dat er volgens haar best een dag per jaar aan gewijd mocht worden. Dat je als kind op deze dag stilstaat bij de liefde die je van je moeder ontvangt, is ook in onze maatschappij haast vanzelfsprekend geworden. Een mooie dag, zou je denken. Toch zouden we – misschien juíst dit weekend – ook meer mogen denken aan de mensen voor wie Moederdag een minder leuke aangelegenheid is.

Neem kinderen die hun moeder niet kennen, kinderen wiens moeder – vaak op basis van weloverwogen redenen – niet langer in beeld is en kinderen die hun moeder wegens overlijden moeten missen. Ook voor moeders die nog geen moeder hebben kunnen, mogen of willen worden, gaat extra verdriet dit weekend op.

Met hen die vaak door overmacht hun moeder of het moederschap missen, wordt op deze dag vaak rekening gehouden. Zij kozen er immers niet voor om hun moeder te moeten missen of hun moedergevoelens nog niet of onvoldoende te kunnen praktiseren, maar dealen er dagelijks mee.

De dag na de abortus

Mensen die daarentegen vaak vergeten worden, zijn mensen zoals ik: vrouwen die er bewust voor hebben gekozen om nog geen moeder te willen óf kunnen zijn. Dat dat een vrijwillige keuze was waar ik achtersta, wil niet zeggen dat dagen als Moederdag voor vrouwen als ik niet óók extra beladen zijn.

Zwanger worden was niet iets wat ik wilde, het maken van de afweging tijdens mijn zwangerschap niet makkelijk – en de uiteindelijke keuze was er geen die ik met liefde maakte. Sterker nog: het was de dag na de abortus waarop ik constateerde dat ik nog niet eerder zoveel verdriet in mijn ogen had gezien.

Maar dat ik vaker wel dan niet achter mijn keuze sta, zegt niet dat ik op een dag als Moederdag niet nog een beetje meer baal dat het maken van die keuze überhaupt nodig is geweest. Bij het zien van kleine kinderen vraag ik me af hoe dat van mij eruit had gezien, de babyafdeling in de Hema sla ik liever over en ook babynieuws laat ik liever aan me voorbij gaan. En ik weet best dat je je soms beter niet kunt afvragen wat het had kunnen zijn. Maar dat is niet altijd makkelijk.

Eerste sokjes

Rouwen na een abortus houdt immers in dat je rouwt om iets wat er nooit in levenden lijve heeft mogen zijn, maar dat is níet hetzelfde als huilen om verdriet dat je jezelf aan hebt gedaan. Ik zag het plusje op de positieve zwangerschapstest, de bewegende voetjes op de echo, evenals de eerste sokjes om de voetjes in zwart-wit eenmaal in kleur mee in te kunnen pakken.

Dat is iets wat voor altijd verdrietig blijft, maar dat verdient het ook. Misschien juist vooral op dagen als deze en voor vrouwen zoals ik.

Fabienne Kamphuis, auteur van het nog te verschijnen ‘Beschuit zonder muisjes: een handboek bij rouw na de keuze voor een abortus’ (2023).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden