Opinie

Opinie: ‘Dank, Theodor, voor het teruggeven van mijn zelfvertrouwen’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

Het Parool
null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

‘Het Namenmonument staat midden in het leven’

Mooi interview in Het Parool met Jacques Grishaver afgelopen donderdag over de totstandkoming van het Namenmonument. Ook als niet-Joodse Amsterdammer vind ik het heel erg goed dat dit monument nu is gerealiseerd. Het (trieste) gesol over de plek heeft daarbij uiteindelijk geleid tot een heel mooie plek in die zin dat het midden in het leven staat, het leven dat de Holocaustslachtoffers juist is ontnomen. Als je er staat ben je je heel erg bewust van dat contrast. Daarnaast staat het monument echt pal naast een metrostation, waardoor ook veel (jonge) toeristen het monument tot in lengte van jaren zullen weten te vinden. Misschien heeft het zo moeten zijn.
Jeroen Bos, Amsterdam

‘Dat gemopper op al die onvolkomenheden in de zorg brengt ons niet verder’

Bent u ook zo moe? Heeft u ook het gevoel dat we in een uitzichtloze situatie verkeren? En maar plannen maken... Wat zal er van al die plannen terechtkomen als zelfs de mensen die ervoor doorgeleerd hebben, vaststellen dat corona niet meer weggaat? We gaan ons afreageren. Vorig jaar waren Kerstmis en jaarwisseling ook al klote en wat doen we met al dat vuurwerk, dat nu al heel lang in de box ligt?

Ik moet overigens vaak denken aan de mensen in Afghanistan, die zuchten onder het bewind van de Taliban. Dat is andere koek. Laten we proberen de moed erin te houden en hopen dat het eindelijk tot ons doordringt dat we nog steeds bevoorrecht zijn en dat dat gemopper op al die onvolkomenheden in de zorg ons niet verder brengt. Meedenken en meewerken mag van u verwacht worden.
Aart Stijntjes, Diemen

‘Dank, Theodor, voor het teruggeven van mijn zelfvertrouwen’

Dank, Theodor Holman, voor je column van 16 december (‘Krijg de (milde) tyfus’). Mijn zelfvertrouwen was de afgelopen dagen gedaald naar nul. Ik bleef proberen, via DigiD, via de telefoon, maar kreeg overal nul op het rekest. Ik ben 70 jaar en ging ervan uit dat ik in januari weer als surveillant aan de slag kon (bij studenten). Dat werd me in december zonder booster iets te link na de griezelverhalen over omikron. Eén avond (heel laat) kwam ik door de DigiD-app heen en inderdaad, eind januari kon ik terecht in Woerden, Purmerend of Badhoevedorp, terwijl de RAI 1 tram verwijderd is van mijn huis.

Ook ik werd misselijk en een beetje depri en dacht dat het aan mijn computervaardigheden lag. U ziet, ik schrijf in de verleden tijd want toen ik zojuist de column van Theodor las, besefte ik dat ik in goed gezelschap verkeerde en kon ik niet nalaten te glimlachen bij de laatste zin: ‘Rot op met je omzien naar elkaar en vooruitkijken naar de toekomst!’ Dank, Theodor, voor het teruggeven van mijn zelfvertrouwen. Dat heeft het kabinet nog niet voor elkaar kunnen krijgen.
Diana Huizing, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden