Opinie: ‘Beschamend hoe onze gekozen vertegenwoordigers omgaan met kiezers’

Dit zijn de ingezonden brieven van vandaag. Ook een bijdrage leveren? Lees hier hoe dat kan.

null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

‘Beschamend hoe onze gekozen vertegenwoordigers omgaan met kiezers’

Bekruipt u, als u de machteloosheid en de wederzijdse verstarring in politiek Den Haag ziet, ook weleens de gedachte dat wij de laatste stuiptrekkingen van de Nederlandse democratie beleven? vraagt John Jansen van Galen zich af in de krant van zaterdag. Mijn antwoord is: ja. Ik vind de manier waarop onze democratisch gekozen volksvertegenwoordigers met al hun verschillende kiezers omgaan ronduit beschamend. Ieder mokkend in zijn kleine hoekje, niet met elkaar willen spelen en met weinig vertrouwen in de ander en, naar het lijkt, niet in staat tot een constructieve samenwerking.

In 1982 las ik Jansen van Galens boek Het Ik-tijdperk (1980). Als ik dit opnieuw doorblader is het mijns inziens nog verrassend actueel. Ik ben blij dat Jansen van Galen nog de ruimte in Het Parool krijgt voor zijn constructieve analyses. Hoewel de democratie ‘zachtjes jankend’ ten onder lijkt te gaan, blijf ik hoop hebben op een nieuwe generatie met nieuwe idealen. Maar voor zij de kans hebben dit politiek te vertalen, moeten eerst de huidige stuiptrekkingen uitgewerkt zijn.

Griet Mulder, Amsterdam

‘Met dit monument herdenken wij terecht weer’

Het hield me enorm bezig, het Namenmonument. Na 79 jaar kan mijn vader iets doen voor zijn vriend Emiel. Tijdens de razzia in Amsterdam-Zuid in 1942 werd Emiel opgepakt en gedeporteerd. Mijn vader was 17 en niet bij machte zijn vriend een onderduikadres te geven. Het heeft hem ontzettend veel verdriet gedaan dat Emiel niet verborgen kon worden bij mijn vader thuis in de Kromme Mijdrechtstraat.

En nu, afgelopen zaterdag, kon ik het steentje adopteren met de naam Emanuel Joseph Klok. Het blijft heel verschrikkelijk maar ergens biedt het troost. Mijn vader leeft nog, onlangs is hij 96 geworden, maar als wij over Emiel praten, komen de emoties groot boven. Met dit monument herdenken wij terecht weer, Jodensterren draag je niet zomaar!

Ook namens mijn vader P.J. Viëtor.

Monique Viëtor, Amsterdam

‘Ik vind het schrijnend hoe het onderwijs achteruitholt’

Wat een goed verhaal van de heer Cihangir in de krant van zaterdag. Ik vind het schrijnend hoe het onderwijs achteruitholt. Na veertig jaar in het onderwijs gewerkt te hebben, heb ik ervaren hoe zowel de regering als de ouders het lesgeven hebben beïnvloed. Elke keer als er een nieuwe Onderwijsminister kwam: vele veranderingen, zogenaamde verbeteringen. Ouders die steeds meer invloed wilden.

Maar vooral de deeltijdbanen. Ik zie het bij mijn kleinkinderen: soms twee of drie leidsters per klas. Onder het mom van ‘als er maar iemand voor staat’. En dan de steeds bijgestelde eisen. Het credo werd ‘meten is weten’ – bullshit! Iedere onderwijzer kan zijn/haar leerlingen echt zelf wel goed beoordelen.

Willy Jesse-Mann, Amstelveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden