Opinie

Opinie: ‘Aan fietsterreur in de spits valt niet meer te ontkomen’

Elles Paijens voelt zich opgejaagd op het fietspad, door Van Moofs, fatbikes, bakfietsen én flitsbezorgers.

Het Parool
Fietsers op het Mr. Visserplein in Amsterdam. Beeld Jakob Van Vliet
Fietsers op het Mr. Visserplein in Amsterdam.Beeld Jakob Van Vliet

Zullen we ze gewoon een naam geven? Nu ik weer af en toe in de ochtend- en avondspits op mijn stalen ros (ken je ze nog, die ouderwetse dingen zonder motor) de binnenstad trotseer, voel ik me net opgejaagd wild.

Links en rechts, voor en achter me, iedereen rijdt veel harder dan ik. Maar echt veel harder. Niet leuk meer zo hard. Ik betrap me erop dat ik terugverlang naar twee jaar geleden toen de snorfietser en scooteraar nog gewoon op het fietspad reden. Die hoorde je tenminste van kilometers afstand aankomen en daarvan wist je: let op, asociaal publiek.

Van de huidige fietspadgebruikers zou je, kijkend naar hun uiterlijk, anders verwachten. Maar maak je geen illusies. Die schattige man met dat hipsterknotje of die kantoorkakker met zijn brogues – op een Van Moof zijn ze onschendbaar. Rakelings schieten deze lieden langs medefietspadgebruikers. Meedogenloos. Best knap trouwens: in de ene hand hebben ze een iPhone aan ’t oor en in de andere de fietsbel. Fietsen en bellen met twee handen tegelijk.

Malle dikke banden

Of dan die bolides die eruitzien alsof ze bedoeld zijn voor mindervaliden. De vette fiets, de Doppio, de fatbike. Je weet wel, zo’n Puch maar dan met die malle dikke banden. De lui die daarop rijden, doen niet eens meer een poging om te doen alsof ze fietsen. Het is trouwens frappant dat deze fiets twee totaal verschillende doelgroepen bedient. De lagere sociale klasse (die een helm weigert te dragen en dus de snorfiets heeft ingeruild voor dit exemplaar) als wel de BN’er. Legio acteurs en actrices zie ik ermee rondscheuren. Baseballcap op en ook zij zijn onoverwinnelijk. Dat je op zo’n nep-Puch echt voor aap rijdt, is blijkbaar geheel verwaarloosbaar.

Dan het bakfietsterreur. Niks dan lof hoor voor de papa en mama’s die roeptoeteren dat ze de auto nu niet meer pakken om de kids naar school te brengen. Niks tegen in te brengen. Of, nou ja. Ik zie ze rijden. Iedere dag wel een bakkie met doodsbange Noah’s, Zems, Liams, Milia’s, Meesjes en Evi’s. Papa en mama, airpods in de oren, al ingecheckt op hun werk. Maar ja, die kids hè… die moeten wel naar school.

En tot slot de flitsbezorgers. Ik las recentelijk in deze krant dat die fors aan de drugs zitten. Dat verklaart in ieder geval waarom ze rijden alsof ze door de politie op hun hielen worden gezeten. Maar, als we dat rijgedrag even loslaten, is het eigenlijk niet heel vreemd dat al alle bovengenoemde doelgroepen deze kamikazepiloten nodig hebben? Immers zijn ze zelf snelheidsduivels en kunnen ze toch ook in tien minuten koriander bij de supermarkt halen?

Ik denk dat het goed is dat we het fietsterreur een naam gaan geven. Dat praat veel makkelijker en to the point. Wat dacht je van: de Van Moofhufter, ’t Doppiodutselke, de Kleuterbaktrut en ’t Flitstuig?

Elles Paijens, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden