Reza Kartosen-Wong. Beeld Artur Krynicki

Ophef om de huidskleur van zeemeermin Ariel

Plus Reza Kartosen-Wong

Hordes volwassenen maken zich momenteel druk om de huidskleur van een zeemeermin. Disney had aangekondigd een live-action versie te maken van hun klassieker The Little Mermaid uit 1989. Veel ouders genoten als kind van die film en keken ernaar uit om de nieuwe versie met hun kinderen te zien. Totdat Disney bekend maakte dat Ariel gespeeld zou worden door zangeres en actrice Halle Bailey – een zwarte vrouw.

Vanaf dat moment explodeerde ‘white twitter’ en werd de hashtag NotMyAriel trending. Met name witte mannen en vrouwen in de VS, maar ook in Nederland en andere landen, kookten van woede: een zwarte Ariel, hoe haalde Disney dat in zijn hoofd? Dat was totaal niet ‘natuurgetrouw’, strookte niet met ‘de werkelijkheid’, aldus de briesende zeurders.

Dat is natuurlijk een belachelijke reactie, het gaat hier tenslotte om een fictieve zeemeermin. Ik benadruk maar even dat het om een fictieve zeemeermin gaat, aangezien de argumentatie van sommige zeurders doet vermoeden dat ze geloven in het bestaan van zeemeerminnen. Ik las bijvoorbeeld dat Ariel geen donkere huidskleur kan hebben omdat zeemeerminnen diep in de zee leven, onbereikbaar voor het zonlicht, waardoor hun huid weinig melanine bevat en dus licht van kleur is.

Er wordt gedreigd met een boycot van de film, maar Disneybazen zullen daar niet wakker van liggen. In 2015 boycotten witte nationalisten Star Wars: The Force Awakens, toevallig ook geproduceerd door Disney, omdat het hoofdpersonage een witte vrouw is en haar tegenspeler een zwarte man. “White genocide!” piepten de boycotters. The Force Awakens bracht uiteindelijk ruim 2 miljard dollar op en werd de succesvolste Star Warsfilm ooit.

De vergelijking met de kritiek op white washing, de praktijk van witte acteurs die niet-witte personages spelen, is snel gemaakt maar onjuist. Dát gaat namelijk om het gebrek aan niet-witte representatie in (Amerikaanse) film en televisie. Om niet-witte acteurs die minder kans maken op (hoofd)rollen dan witte acteurs. Om ongelijke carrièremogelijkheden, toekomstperspectieven en inkomensverwachtingen. Zolang er sprake is van structurele ongelijkheid, is het problematisch om niet-witte personages te laten spelen door witte acteurs.

Door Halle Bailey te casten als Ariel neemt die ongelijkheid af. Disney moet nu doorpakken en ook andere niet-witte acteurs casten, zoals ze al deden voor hun succesvolle televisiefilm Cinderella uit 1997. Zwarte actrices speelden Cinderella en de koningin, de koning, stiefmoeder en stiefzussen waren wit, de prins werd gespeeld door een Filipijns Amerikaanse acteur en de onvolprezen Whitney Houston speelde de goede fee. Als Disney nu Idris Elba als koning Triton cast en de opkomende Maleisisch-Britse Henry Golding als prins Eric, neem ik mijn zoontje zeker mee naar The Little Mermaid.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool. Reageren? Mail dan naar reza@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden