Ruben Koops.Beeld Artur Krynicki

Opgestapt raadslid Karaman valt niets te verwijten, GroenLinks des te meer

PlusRuben Koops

Bewondering en onbegrip streden om voorrang deze week bij het lezen om het bericht van GroenLinks-raadslid Deniz Karaman. Hij besloot krap twee jaar na de verkiezingen op te stappen als raadslid. Het werken aan de toekomst van de stad beviel hem, maar het botsen in debatten en het uitvergroten van politieke tegenstellingen paste naar eigen zeggen ‘niet bij zijn persoonlijkheid’.

Mooi en eerlijk, kun je denken. Raadsleden hebben immers een raar vak: elke week moeten zij op het scherp van de snede van mening verschillen met andere politici, met als doel hen zo ongeloofwaardig mogelijk af te schilderen. Prachtig dat Karaman concludeert dat hij hierin niet tot zijn recht komt en zijn raadszetel daarom liever teruggeeft aan de partij.

Tegelijkertijd blijkt naïviteit uit zijn beslissing.

Politiek is in essentie een harde botsing van ideeën in een gecontroleerde omgeving. Resultaat bereik je soms via eensgezindheid en compromis, maar vaak ook door meningsverschillen of het uitdelen van een verbale tik. Iedereen die weleens maatschappijleer heeft gehad, kon weten wat het inhoudt om politicus te zijn. Wat doe je op een verkiesbare plek bij GroenLinks, als je er dan niet achter bent of politiek iets voor je is?

Karaman valt weinig te verwijten, zijn partij des te meer. Een verkiesbare plek is een kans, die hij domweg gegrepen heeft. Het was GroenLinks die hem zonder enige politieke ervaring hoog op de lijst zette. De minachting van politiek als ambacht.

De oorzaak van deze misser is een probleem waar GroenLinks steeds meer last van heeft. Meer dan andere grote partijen vindt GroenLinks - terecht - het belangrijk dat de raadsleden en bestuurders een afspiegeling zijn van de diversiteit van Amsterdam. Maar het blijkt erg lastig om geschikte kandidaat-politici te vinden met een migratieachtergrond.

De kwestie Karaman staat niet op zichzelf. Hetzelfde speelt bij GroenLinks-wethouder Touria Meliani (Kunst en Cultuur), die geldt als de zwakste wethouder van het stadsbestuur. Net als Karaman werd zij in 2018, als enige in het college van b. en w., zonder politieke ervaring wethouder van Amsterdam.

Meliani was een paar jaar geleden in beeld als bestuurder van stadsdeel Noord, maar werd bij gebrek aan wethouderskandidaten met een biculturele achtergrond meteen naar het hoogste niveau gepromoveerd. Ze heeft een lange staat van dienst in de kunst- en cultuursector, dus haar inhoudelijke deskundigheid staat niet ter discussie.

Maar een wethouder moet meer kunnen. Door haar gebrek aan politieke ervaring ligt ze telkens onder een vergrootglas van de oppositie, die haar op elk woord probeert te laten struikelen. Dat begint haar op te breken. “Als het kunstenplan erdoor is, mogen ze me wegsturen,” heeft Meliani binnenskamers al gezegd. Het kunstenplan werd in december aangenomen.

Net als voor Karaman geldt; Meliani valt niet te verwijten dat zij de kans pakte die ze kreeg. Maar het valt GroenLinks wel te verwijten dat zij ambitieuze mensen meteen voor de leeuwen gooit omdat dit een divers plaatje oplevert.

Verbetering is nog niet in zicht. In 2019 heeft de afdeling GroenLinks Amsterdam zes nieuwe bestuursleden aangesteld. Ondanks de vurige wens van de sollicitatiecommissie lukte het niet om ook maar één nieuwe kandidaat met een biculturele achtergrond aan te trekken, staat in interne stukken.

De stad verandert razendsnel, het is essentieel dat de lokale politiek een goede afspiegeling is van de bevolking. Proberen is niet goed genoeg, als nieuwe grootste partij moet GroenLinks ook op dit onderdeel leveren. Hoe kan het dat dit wel lukt bij de PvdA - zie Khadija Arib of Sofyan Mbarki?

Ondertussen wordt Karaman opgevolgd door Jenneke van Pijpen, een dame van middelbare leeftijd met een aantal decennia vergaderervaring in de vakbeweging en de zorg. Saai en kleurloos, maar waarschijnlijk zeer effectief.

Politiek verslaggevers Michiel Couzy en Ruben Koops belichten beurtelings op zaterdag in ‘Republiek Amsterdam’ een politiek onderwerp uit de stad.

Reageren? r.koops@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden