Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Opeens is iedereen Afghanistankenner

PlusMassih Hutak

Het verrast me hoeveel Afghanistankenners Nederland ineens blijkt te hebben. Alsof al deze wijze mensen bewust twintig jaar lang alle kennis en wetenschap hebben bewaard, wetende dat het land op een gegeven moment weer een halve eeuw terug in de tijd gekatapulteerd zou worden. Om vervolgens als een soort omgekeerde nostradamus het verleden te voorspellen. Chapeau.

Laat ik vooropstellen dat de aandacht meer dan terecht is. Dat de nuances, achtergrondverhalen en contextualisering meer dan nodig zijn. Dat de bewustwording, met dank aan sociale media, verdiend alsmaar groeit. Niet in de laatste plaats voor Afghaanse Nederlanders die hier zijn opgegroeid en geen ruimte hadden om dit stukje geschiedenis over Afghanistan gedoceerd te krijgen van onze ouders, om uiteenlopende redenen.

Toch kan ik de vraag niet bedwingen: waar waren deze analyses, wijsheden en rijke inzichten de afgelopen twintig jaar? Waar waren de goed bedoelde nuances en de verhalen over ‘het Afghanistan dat we niet ­kennen’ de afgelopen decennia? Het is niet zo dat de actualiteit ­er niet naar was, helaas heeft het land altijd het nieuws weten te halen om constante onrust, ­aanwezig gevaar en het verscheurde volk. Nu verschijnt ­­het ene na het andere dieptestuk en is iedereen een deskundige.

Ze waren er ongetwijfeld, maar te weinig. Te bescheiden, te ingetogen. Ik heb ook niet bijgedragen.

Toch is de conclusie helder: we zijn opnieuw gebruikt, leeggeroofd en aan ons lot overgelaten door het Westen, dat wel eventjes beschaving kwam brengen. Ik las ergens deze week: ‘Als je een land zo in puin achterlaat, een volk zo verwaarloost, heb je niet helpen wederopbouwen maar een kolonie gerund.’

Ik zie berichten voorbijkomen die het vertrek van de westerse troepen uit Afghanistan nu vergelijken met het vertrek van de Verenigde Staten uit Vietnam halverwege de jaren zeventig. Een beeld van een opstijgende militaire helikopter benadrukt de gelijkenissen tussen de twee momenten, bijna veertig jaar later. Ik lees over ­de geopolitieke redenen voor de Britten en de Verenigde Staten om door de geschiedenis heen in Afghanistan militair gestationeerd te zijn. Ik zie Hillary Clinton op oude interviewbeelden uitleggen hoe de Taliban een creatie van de VS zijn. Ik zie mensen zich vastklampen aan de wielen van een opstijgend vliegtuig.

Dus tenzij je schrijft om te onderbouwen, af te dwingen dat de Nederlandse regering een ruimhartig asielbeleid moet voeren voor Afghaanse nieuwkomers – niet alleen zij die aan Nederlandse militaire operaties hebben meegewerkt, maar iedereen die nu hierheen komt – en huidige Afghanen in Nederland voor onbepaalde tijd niet uitzet, voeg je geen nuance toe maar relativeer je een veertig jaar voortdurende humanitaire crisis.

Van een land met Srebrenica op zijn geweten mag je dat ab­soluut niet verwachten, toch? Maar wat dan wel?

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden