Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Opeens denkt onze Russische vriend dat we hem als agressor zien

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Angst maakt moe. Mijn gevoel wordt slordiger.

Een los kindervoetje schokt, het eerste massagraf wekt nog onbegrip, maar elke dag afgerukte ledematen, massagraven, huilende moeders en verdwaasde grootvaders zien, geeft een onethische gewenning. Onethisch, omdat je voelt dat je je betrokkenheid expres laat varen. Monomaan het oorlogsnieuws volgen heeft ook negatieve gevolgen voor je gezondheid. Een hart dat zich voedt met woede, slaat te hard om de verkeerde redenen.

Onze Russische vriend – een kennis van mijn vrouw – die ons met een gloed van schaamte bezoekt, scheldt op Poetin, maar wij stellen hem gerust dat we echt niet overtuigd hoeven te worden.

Hij zegt: “Als je Poetin zo ziet, zou je denken dat bloed lekker is. Maar dat vindt niemand. Dat komt doordat bloed smaakt naar bloed. Wie dat lekker vindt, is een vampier die verliefd is op de dood.”

Zelf drinken we wodka, een goede bloedvervanger die vriendschap versterkt.

Gek, we kennen onze vriend al een jaar of vijftien en opeens denkt hij dat we hem anders zien dan anders. Dat hij ‘een van hen’ is, een van de agressors. Hij vertelt over sommige familieleden in Moskou die nu een hekel aan hem hebben en hij een hekel aan hen. “In een maand gebeurd,” zegt hij.

Ik vertel over een interview dat ik ooit maakte met een Servische cameraman die me onthulde dat de Bosnische leden van zijn handbalteam zich opeens tegen hem keerden en hem probeerden te vermoorden. Een week daarvoor hadden ze nog samengespeeld, samen gewonnen en samen gedronken.

“Dat betekent,” zegt onze Rus, “dat familie, vriendschap minder zegt dan we denken.”

“Proost, vriend,” zeg ik.

Het gesprek neemt een vreemde wending. Wanneer zouden wij een hekel aan elkaar krijgen.

“Als Rusland ons zou binnenvallen en jij dat een goed idee vindt,” zeg ik.

“Zou je mij dan kunnen vermoorden?”

“Nee, maar ik wil je dan niet meer als vriend.”

“Fjodor is streng,” zegt hij. (Hij noemt mij Fjodor.)

We nemen er nog één.

Toch is de sfeer tussen ons nu ook anders dan pakweg drie maanden geleden. We willen elkaar ontzien. Misschien is dat wel een teken van vriendschap: het de ander nooit te moeilijk maken, hem nooit tot schaamte brengen.

Op de achtergrond zorgt CNN voor een diepe zwarte wolk die bestaat uit de verzameling rookpluimen van de wapens en die de aarde verduistert. We leven in een donkere lente.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden