Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Op zoek naar het koudste boek

PlusMaarten Moll

We zitten middenin de hondsdagen.

Hitte. Hond Bep zoekt de koudste tegels in de hal. (Ze zal nog weleens denken aan de koele kuil die ze vorige week in Drenthe groef.) Ik zit op de bank en probeer zo min mogelijk te bewegen.

Ik kijk op tv naar het WK snooker en tegelijkertijd ­verlang ik naar een verkoelende sneeuwstorm.

Uit de boekenkast pak ik De sneeuw van de Kiliman­dzjaro (het boek is uit 1974 en toen schreven we nog Kilimandzjaro) en hoop daar wat verkoeling in te vinden, maar dat lukt niet. Geweldig verhaal, maar Hemingway geeft me nog geen sneeuwvlokje (wel de stank van rottend vlees, wat het er niet beter op maakt, het zweet glijdt over mijn hals mijn shirt in).

Smilla’s gevoel voor sneeuw van Peter Høeg heb ik niet, en Sneeuw van hem (Koos van Zomeren) heb ik ooit uitgeleend. Dan maar Indridason , de IJslandse schrijver van politieromans. Zijn koudste boek is Verdwijnpunt. Moet ergens in de kasten staan.

Rechercheur Erlendur Sveinsson is de hoofdpersoon in het vroege werk van Indridason. Hij is speciaal geïnteresseerd in mensen die zijn verdwenen.

Ik zit op mijn knieën voor de kleine kast. Waar is dat boek?

Als jongetje van tien is hij, in een poging schapen van het hoogland te halen, met zijn broertje in een sneeuwstorm terechtgekomen. Erlendur overleefde, zijn broertje Bergur is nooit teruggevonden.

Andere kast. Bij het opstaan zie ik zwarte vlekken. De voorkant van mijn shirt is doorweekt. Ik heb behoefte aan sneeuw. Nu.

In alle boeken voor Verdwijnpunt refereert Indridason aan die sneeuwstorm.

Achter de I dan, want we doen hier aan dubbele rijen. (Ik heb weinig I; John Irving, Eugène Ionesco, en Kyoka Izumi.) Maar achter de I is het leeg. Waar zijn mijn Indridasons?

Weer op de knieën om achter de kunstboeken en de poëzie te zoeken. Hond Bep ruikt aan een spoor gemorst zweet tussen de kasten en gromt. Hellema, Koesen, Trevanian.

In Verdwijnpunt laat Indridason Erlendur naar de oostfjorden reizen, het gebied van zijn jeugd. Om eindelijk uit te zoeken wat er precies met zijn broertje is gebeurd.

De hele serie Sjöwall & Wahlöö. Sherlock Holmes. Géén Verdwijnpunt.

Ik sta weer te snel op, duizel even, en plof neer op de bank. Het zweet gutst nu van mijn gezicht. De stof van de bank kriebelt zeer onaangenaam.

Op tv wordt nog steeds gesnookerd. Ik zie veel meer gekleurde ballen dan er op tafel kunnen liggen. Best mooi. Zacht zing ik ‘Let it snow, let it snow, let it snow’.

Ik geloof dat ik een binnenskamerse zonnesteek heb opgelopen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden