Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Op visite bij eenzame Peter

PlusJessica Kuitenbrouwer

Hij verveelt zich dood, klaagt de 91-jarige Peter van beneden. Al maanden heeft hij niemand gezien. Hij kan niet naar zijn enige broer in het verzorgingstehuis en ook zijn vrienden uit het café op de Nieuwmarkt moet hij missen, want op het terras kan hij niemand verstaan door het omgevingsgeluid, en aan de bar gaan zitten durft hij nog niet. Eenzaam begint hij te worden, vertelt hij Ruuf, die beneden de post is gaan halen.

Peter mag ons graag. Ruuf praat met hem over voetbal, iets waar Ruuf weinig van afweet maar Peter veel, en ik breng hem af en toe een stapeltje pannenkoeken. Peter laat dan zijn verzamelingen aan ons zien en vertelt ons dan dat hij ooit zelf ook een hond had, en een baard – net als Ruuf nu.

Geraakt door Peters noodkreet koopt Ruuf diezelfde avond een sixpack om met hem een pilsje te drinken op het stoepje, keurig op afstand. Maar als Ruuf die avond aanbelt, gaat Peter net eten. Ook drinkt hij eigenlijk geen bier, liever port.

Dus koopt Ruuf de dag erna een fles port en belt hij opnieuw aan. Peters ogen fonkelen bij het zien van de fles Dow’s Fine Ruby – zijn lievelingsmerk! – maar toch moet hij Ruuf weer naar boven sturen, omdat het journaal bijna begint en hij daarna al gaat slapen.

Bij poging 3, keurig ná etenstijd, maar ruim vóór het journaal, moet Peter iets opbiechten: hij heeft al bezoek. Net zoals de avonden daarvoor. Peter wilde Ruuf niet teleurstellen of hem de indruk geven dat hij niet welkom is, maar heeft, sinds hij zijn eenzaamheid heeft uitgesproken, aan de lopende band visite.

Vanaf ons balkon kijken we op het stoepje. Daar zit Peter inderdaad geanimeerd te kletsen met de chique mevrouw met de mooie handen uit de dwarsstraat.

Ook de volgende ochtend klinkt vrolijk lachen onder ons raam. Daar zit Peter weer, dit keer met de man met het sluike haar van twee deuren verder.

En als ik aan het einde van de middag terugloop van de bakker, drinkt hij koffie met de achterbuurvrouw met het henna-haar. De koektrommel die ze hem voorhoudt is rijk gevuld met zelfgebakken kokosmakronen.

“Buurvrouw! Buurvrouw, wil je tegen je vriend zeggen dat ik morgenavond vrij ben? En doe hem de groeten!” roept Peter me na.

Lachend beloof ik de boodschap door te geven. En een dag later zit Ruuf dan eindelijk op het stoepje met Peter.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden