Gijs Groenteman Beeld Artur Krynicki

Op vakantie lijkt discipline ineens een haalbare kaart

Plus Gijs Groenteman

Op de dagen dat ik me afvroeg waar zomervakantie eigenlijk goed voor is – als ik geheel vervuild in een totaal volgepropte auto vijf uur lang onderweg was naar alweer een volgende camping waar de hele meurende zooi weer uitgeladen en opgezet moest worden – zei ik filosofisch tegen mezelf: ‘We zijn op vakantie om weer terug te komen.’

Als je terug bent van vakantie, kun je alles anders gaan doen. Als ik op vakantie ben, niet in de sleur van alledag, als ik naar de Super U ga in plaats van de Albert Heijn en het Christiaan Huygensplein ineens héél ver weg lijkt, blijk ik ineens in staat om een geheel nieuwe versie van mijzelf te verzinnen.

Tijdens het eeuwige lummelen in de zon ben ik een goed deel van mijn tijd bezig met scherp geformuleerde voornemens over hoe ik alles anders ga doen. Sleutelwoord is discipline. Op vakantie lijkt discipline ineens een heel bereikbare en overzichtelijke eigenschap. Gewoon doen wat ik me voorneem. Niet zo moeilijk.

Er waren nogal wat zaken die ik het komende jaar radicaal anders wilde gaan doen. Zo zou ik geen avonden meer verlummelen – ik heb dit ook officieel aangekondigd bij mijn vrouw – maar één welgekozen tv-programma bekijken en de rest van de avond geconcentreerd een boek lezen.

Verder wilde ik altijd als ik naar boven liep in huis wat rommel van de trap meenemen en die meteen opruimen. Elke keer dat ik boodschappen ging doen zou ik meteen even naar de papierbak. Het hele jaar door meteen mijn post ordenen zodat ik op tijd de belastingaangifte kon doen.

Ja, zo iemand zou ik worden. Na de vakantie. Ook wilde ik dun worden. Dat zou gaan lukken door niet meer te snoepen én door te bewegen. Als ik ’s ochtends de kinderen naar school had gebracht zou ik geen koffie meer gaan drinken met deze of gene, maar linea recta naar het Sportfondsenbad vertrekken om daar baantjes te gaan zwemmen.

Inmiddels ben ik een week ­terug. De kinderen hoeven nog niet naar school, dus het nieuwe schema is nog niet ingegaan. Wel heb ik al de tijden van het Sportfondsenbad gecheckt, en het blijkt dat baantjes trekken pas vanaf half tien kan.

Dat betekent dat er een uur zit tussen het moment dat ik iedereen bij school heb afgeleverd en het moment dat ik het zwembad in plons. Nu vrees ik dat ik in dat halve uur dan tóch koffie zal gaan drinken. En me er dan niet meer toe kan zetten om te gaan zwemmen. Ik ken mezelf: als dit voornemen mislukt, mislukt alles! Mijn nieuwe ik stort als een kaartenhuis in elkaar.

Het post-vakantieoptimisme is dit jaar van zeer korte duur ­geweest.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden