PlusMaarten Moll

Op sommige balkons huizen dweilen die al opgaan voor hun zoveelste jaarwisseling

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Als je er oog voor hebt, zie je het.

Afgedankte planten op balkons.

Eenzaam en meelijwekkend staan ze daar. Soms nog met groen blad, maar vaak is er al niets meer aan te redden. Wat de reden precies is dat ze nog een soort afterlife krijgen op een balkon, waar wind en regen de planten ook nog eens te pakken nemen, is me niet bekend.

Op mijn kleine Franse balkon dat aan de huiskamer grenst, staat niets. Ik ben er ook al heel lang niet meer geweest, geen zin om over de bank te klimmen die voor de balkondeur staat.

Maar ook op het balkon bij de keuken is het een nette boel.

De makkelijke, niet-weerbestendige stoel is al binnengehaald en naar boven gebracht. In een hoek staan twee van dun plaatijzer gemaakte bakken met handgrepen waar kerstbomen in hebben gewoond. En een vuilnisbak.

Wat je trouwens ook vaak ziet op balkons zijn dweilen. In een hoek gesmeten, of hangend over de rand van een emmer. Op sommige balkons huizen dweilen die al opgaan voor hun zoveelste jaarwisseling.

Ik kan niet tegen een slordig balkon.

Als je in de trein zit tussen Muiderpoort en CS (of andersom natuurlijk), kom je langs de Keerwal waaraan een lang, hoog appartementengebouw staat. Je kijkt dan uit op de achterzijde van de woningen. Niet echt een esthetisch uitzicht. (Ik heb het niet over de zonnebadende bewoners die ik er ook heb gezien.)

Waar mensen hun spullen op de balkons stallen. Uit het zicht, uit het hart. Je ziet als het ware de achterkant van het leven. Halve fietsen, leeggelopen kinderbadjes, veel volle plastic tassen, lege flessen natuurlijk. En planten. Ik denk dat ik ook een paar pastamachines heb gezien.

Het balkon als voorportaal van het definitief verdwijnen van overbodige spullen. Of een wachtruimte waar angstvallig naar de deur wordt gekeken die elk moment open kan gaan voor een goede of slechte diagnose. Want er staan ook dingen op de balkons die om de een of andere reden nog een kans krijgen weer naar binnen te verhuizen. (Juist. Die ene keer dat je per se zelf pasta wil maken.)

Eerder deze week stond ik op de bovenste verdieping van Scheltema over de Nes en de daken te kijken. Ik zag een balkon waar best iets van viel te maken, maar er stonden alleen een paar kratten bier (Amstel en Grolsch naar de kleur te zien) en opgevouwen doeken, een blauw zeil, stokken en oude rollen behang, en ondefinieerbare zooi.

Ik nam er een foto van. Tussen het abstracte spel van strakke lijnen van daken en raampartijen in grijs- en wittinten maakte dat balkon een anarchistische indruk. Eigenlijk wel een mooi beeld. Een schilder had er wel raad mee geweten, of een goede fotograaf.

Het was alleen jammer dat ik op de foto geen enkele afgedankte plant kon ontdekken.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden