Plus Column

Op papier zou dit de ideale multiculturele samenleving zijn

Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Voor de deur van het Amsterdam Medisch Centrum zit een magere vrouw met platinablond haar naast een bordje waarop 'niet-rokers zone' staat.

Ze draait een sjekkie en kletst met platte tongval tegen een andere ­roker aan: "Ik ken nauwelijks meer op mijn gat zitten. Die anuskanker is sowieso al geen lolletje, maar sinds de bestraling is het helemaal een rooie bedoening daar-beneden."

Vlak naast de dames valt een vrouw met hoofddoek op de grond. Ze ligt roerloos met een bebloed gezicht op het asfalt. Haar man en zoon proberen de vrouw paniekerig bij te brengen. Binnen no time komen vier klerenkasten van bewakers aangerend om hulp te verlenen, met in hun kielzog twee dokters die volgens hun naambordjes De Beaufort en Van Rijckevorsel heten.

Het laatste wat ik wil, is ramptoerist spelen - wat in dit ziekenhuis niet altijd even goed lukt - dus loop ik snel door de draaideur en verwonder me voor de ­zoveelste keer over de lelijkheid van de blauw-gele borden en de bruin betegelde gangen.

Sinds mijn vader een paar maanden geleden de diagnose alvleesklierkanker kreeg, ben ik hier zo vaak dat ik vrijwel elke steen ken. Het is vreemd om te merken hoe zo'n heftige plek vertrouwd kan gaan aanvoelen, nog net niet als een tweede thuis.

Hoewel ik in het begin regelmatig verdwaalde in dit immense doolhof, loop ik nu zonder nadenken langs de kiosk, de kapper en het restaurant waar stapels gevulde koeken pal naast maaltijden als roti kip en tjauw min moksi meti staan opgesteld.

Ik grinnik om de flauwe ziekenhuishumor van het nabijgelegen koffietentje: 'Life is too short for bad coffee.'

Bij de afdeling oncologie voeren drie mannen in djellaba een gesprek in het Urdu. Een oude Ghanese vrouw wordt langsgereden in een rolstoel. Op haar schoot rust een pandaknuffel.

Een Koerdische familie houdt zich niet aan de regel van drie bezoekers per patiënt en waagt zich met negen man aan grote schalen baklava. Twee van de zonen bieden hun grote, blonde, getatoeëerde buurman een stukje van het zoete deeg aan.

Het AMC belichaamt een uniek stukje Nederland, waar iedereen, ongeacht afkomst of religie, respectvol met elkaar omgaat. Op papier zou dit de ideale multiculturele samenleving zijn.

Maar dat is het niet. Want in een ideale wereld lopen geen halve zombies met ­piepende infuuspalen aan hun arm, hebben kale kleuters geen sonde in hun neusjes en leven de bezoekers, net als mijn ouders en ik, al helemaal niet tussen hoop en vrees.

Elke dag opnieuw.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden