Plus Column

Op mijn tweewielers vrolijk de files voorbij

Marcel Levi Beeld Artur Krynicki

Als u dacht dat de Nederlandse ­wegen verstopt zijn door autoverkeer, moet u eens in Londen komen kijken.

Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat staat er een traag bewegende eindeloze file van auto’s en bestelbusjes in vrijwel alle straten en toegangswegen rondom de stad.

De congestion charge (een tolheffing op overdag autorijden in de stad) schrikt de Engelse automobilist in het geheel niet af om zich dagelijks in de verkeers­chaos van Londen onder te dompelen.

Ik heb dan ook wijselijk geen auto in Londen, maar verplaats me met de metro of – zoals steeds meer Britten – op de fiets. Hoewel fietspaden nauwelijks bestaan in Londen, zijn er steeds meer Cycle Superhighways, brede en hindernisvrije fietsroutes door de stad op plaatsen waar druk fietsverkeer is tijdens de spitsuren.

Veel Britten denken dat fietsen in Londen een soort latente doodsdrift is, minstens zo gevaarlijk als skiën in de ­Himalaya. Londense fietsers kleden zich dan ook in stoere fel­oranje fietspakjes en dragen indrukwekkende helmen, ­getooid met knipperende halogeenlampen, al hoeven ze maar een paar straten verder te zijn.

Als fietsen in de stad al ­gevaarlijk is, komt dat vooral door het gedrag van de fietsers zelf, die geen idee hebben hoe zich door het verkeer te begeven. Ze zwerven zonder te kijken van links naar rechts over de straat of storten zich zonder blikken of blozen in de dode hoek van een vrachtauto of ­dubbeldekker.

In Londen komen jaarlijks zo’n tien fietsers om en vallen er 250 ernstig gewonden. Dat is trouwens niet veel anders dan in het kleinere Amsterdam waar natuurlijk nog veel meer wordt gefietst.

Voor langere afstanden en afspraken in de verre buiten­wijken heb ik een handige kleine scooter aangeschaft waarmee ik vrolijk alle files voorbijrijd.

Volgens mijn collega’s ben ik de enige niet-pizzakoerier op een scooter in de stad, want Engelsen zien het rijden op een scooter nog meer dan fietsen als een impliciet verzoek tot euthanasie. Toch geldt ook hier dat een beetje op het verkeer letten genoeg is om brokken te voorkomen.

Het enige puntje bij die scooter is dat je in Engeland verplicht bent om een volledig motor­rijbewijs te halen. Dus ik heb braaf opnieuw theorie-examen gedaan (is uw remweg als het regent twee, drie of vier keer zo lang?) en kort geleden het praktische motorrijexamen.

Ik vroeg me af of in Engeland met linksrijdend verkeer nu ook geldt dat verkeer van links – in plaats van rechts – voorrang heeft. Ik kon het antwoord op die vraag nergens vinden. Toen ik die vraag uiteindelijk maar stelde aan de examinator bij het begin van mijn test, keek hij me verbijsterd aan. “Voorrang, sir,” zo zei hij, “is in Engeland niet iets wat je hebt, voorrang is iets wat je geeft.”

Marcel Levi is ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Reageren? m.levi@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.