Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Op de basisschool noemde deze vrouw me vetklep

Plus Natascha van Weezel

Ik zit bij de kapper en zie eruit als een soort marsmannetje. Zilveren stroken aluminiumfolie houden de verf in mijn haren voorlopig op hun plek. De kapper mengt nog wat tinten voor blonde plukjes en smeert het koude spul op mijn hoofd. Tegelijkertijd informeert ze beleefdheidshalve naar mijn beroep. Ik vertel dat ik journalist ben.

De vrouw in de stoel naast me kijkt op wanneer ze mijn stem hoort. Ook zij lijkt op een marsmannetje. Ze knijpt haar ogen samen, alsof ze diep nadenkt: “Ben jij Natascha?”

Ik ken haar ergens van, maar waarvan ook alweer?

Na een paar seconden begint het te dagen: de vrouw in de stoel naast me is Shanti!

Shanti kwam bij ons in de klas in groep 7 van de basisschool. Ze hoorde vanaf de eerste minuut bij het populaire groepje. Ik was niet populair en het verbaasde me dan ook dat ze juist míj uitkoos als haar vriendin.

“Wat leuk dat je journalist bent geworden. Ja sorry, ik luisterde je gesprek per ongeluk af,” zegt ze nu. “Waren je ouders niet ook journalist?” Ik knik. “Leuk, man! Ik herinner me al die stapels kranten bij jullie thuis nog,” antwoordt ze vrolijk.

Eigenlijk wil ik vragen waarom ze me van de ene op de andere dag vetklep begon te noemen. Ik doe het niet. “Naar welke middelbare school ben je gegaan?” Mijn stem klinkt sterker dan ik me voel. “Ik ben begonnen op het Amsterdams Lyceum, alleen werd ik daar afgekickt. Daarna ging ik naar het Hervormd Lyceum West. Uiteindelijk heb ik niets afgemaakt.” Ze kijkt een beetje verdrietig.

Eigenlijk wil ik vragen hoe zij en een ander vriendinnetje op het idee kwamen om een contract op te stellen waarin stond dat ze niet meer met mij wilden spelen, omdat ze mij stom vonden. Op een middag vond ik het papiertje in de lade van mijn schooltafeltje. Ik zeg het niet. “Wat doe jij tegenwoordig?” Weer die gekke, sterke stem. “Ik ben huismoeder,” mompelt ze ietwat twijfelend. “Tja, zo is het leven nou eenmaal gelopen.” Shanti laat me een foto van haar dochter zien; het is een mooi meisje. Vast geliefd bij de jongens, net als haar moeder vroeger.

Eigenlijk wil ik vragen waarom zij het nodig vond om aan de coolste jongen van de school te verklappen dat ik verliefd op hem was. En vooral waarom ze mij daarna lachend meedeelde dat hij van me walgde. Ik vraag het niet. De kapper komt zeggen dat mijn haren mogen worden uitgespoeld. Ik wens Shanti een fijne dag toe en loop in de richting van de wasbak. 

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden