Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Oorlogskrankzinnigheid maakt mij krankzinnig

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Onrustig hoofd.

Ik wil niet de hele tijd aan die oorlog denken dus denk ik de hele tijd aan die oorlog. Ik vind de rest domweg niet interessant. Ik leer hoe het complotdenken ontstaat en zich verder ontwikkelt. Je hebt een obsessie – zoals ik met die oorlog – en relateert daar alles aan. De inflatie, de zwakte van de Engelse koningin waardoor ze geen troonrede kan voorlezen, het gewonde pootje van Koosje, de begrafenis van Derk en de ontsnapping van een gevangene, een moordenaar die zijn moeder ombracht, met behulp van de vrouwelijke bewaker. In mijn geest heeft het allemaal met de oorlog te maken. Mijn oorlogsgedachten bevinden zich in het stadion van mijn brein waar constant vuurwerk en geschreeuw is en ik me opeens verbonden weet met onbekenden.

Oorlogskrankzinnigheid maakt mij krankzinnig.

Het gewonde pootje van Koos (een glasscherf) bijvoorbeeld was min of meer mijn schuld. Ik wilde hem snel uitlaten omdat ik op tv de laatste ontwikkelingen in de oorlog wilde zien. Dus die wond had Koos aan mij te danken, maar was eigenlijk de schuld van Poetin. Snapt u? En tijdens de begrafenis van Derk speelden ze de ouverture van Romeo en Julia van de Rus Prokofjev en dacht ik aan dat verhaal van Shakespeare waar ook twee groepen tegenover elkaar staan, de Capulet en Montague, zoals de Russen tegenover de Oekraïners. Zelfs tijdens zo’n begrafenis kan ik het niet laten en spiek ik even op mijn telefoon en merk dat de Russen Odessa bombarderen, wat mij dan weer kwaad maakt. Prokofjev droeg zijn Pianosonate nr. 9 op aan Svjatoslav Richter, die opgroeide in Odessa. Richter was zo’n fantastische pianist...

Als de ouverture van Romeo en Julia begint denk ik ook even aan die moordenaar die in Alabama gevangen zat. Het lukte deze Romeo een vrouwelijke bewaarder te verleiden en zij hielp hem te ontsnappen. Een week lang bleven ze uit handen van de politie. Toen werden ze klemgereden en pleegde zij zelfmoord. Shakespeare in Romeo en Julia: ‘These violent delights have violent ends.’

Het bericht van de zelfmoord staat onder het nieuws dat er nog steeds burgers zijn in de Azov-staalfabriek. Stel dat het nazi’s zijn, dan past het nog niet ze zo te laten lijden.

Maar ja, wie zegt dat? Ik. Wat weet ik er eigenlijk van? Niets.

Ik wil alvast een wapenstilstand in mijn hoofd.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden