Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Ook wij zeiden niet: Eberhard, het is mooi geweest

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Weduwe Femke van der Laan schreef een boek over haar relatie met onze alweer bijna vijf jaar geleden overleden burgemeester Eberhard van der Laan. De interviews die ze gaf, zijn alvast hoogst lezenswaardig. Onze gewezen burgemeester was een fenomeen, dat zal niemand weerspreken.

Hier wil ik het hebben over een specifiek aspect.

Mij troffen de passages in de interviews over de onbevattelijke laatste maanden van de man die tot het allerlaatst de burgervader wilde zijn van alle Amsterdammers. Hij leidde op de intensive care, met een slang in zijn keel, nog ‘de driehoek’ met de bazen van justitie en politie en hun omvangrijke gevolg.

Wie gaat het zeggen, vroeg Femke van der Laan zich daar even af. Wie durfde het onmiskenbare te constateren: dat dit gekkenwerk was? Niemand. Niemand vroeg hardop waar ze hier in vredesnaam mee bezig waren.

Verbijsterend. Ik dacht terug aan die maanden in 2017, toen ook wij op de redactie van Het Parool bespraken wanneer en hoe we op de voorpagina het Noodzakelijke Verhaal zouden brengen met als punt dat de burgemeester veel te ziek was om zijn rol nog verantwoord te vervullen. Wat als een ramp gebeurde, of een aanslag, of anderszins de pleuris uitbrak?

We deden exact wat Van der Laans entourage deed. We zwegen. Het voelde onkies publiekelijk alarm te slaan. Zo praat je niet over een letterlijk doodzieke man die de stad niet wil loslaten. Locoburgemeesters konden toch inspringen?

Jaren later voelt het nog steeds als plichtsverzuim, als ik eerlijk ben. Wij van dé krant van Amsterdam hadden eerlijk en een beetje streng moeten zijn, en op een chique manier de waarheid moeten schrijven. Onder het mom van de ethische drempel verzuimde Het Parool zich uit te spreken.

Op een avond in het najaar van 2017 zag ik toevallig hoe een ambulance de burgemeester afvoerde uit de ambtswoning aan de Herengracht. Ik publiceerde het niet, het was te privé, en daar sta ik nog steeds achter, maar we hadden in de weken daaromheen wél aan de orde moeten stellen dat we hem en zijn gezin rust moesten gunnen.

Van der Laan en ik mochten elkaar. We deelden de hartstocht voor de grote thema’s waarmee we elk vanuit onze eigen rol druk waren, zoals steeds jongere jongens die zware misdrijven plegen. Hij kon fel uithalen als hij maar dácht dat ik kritiek had op zijn Top 600 van gewelddadige jonge criminelen. Daarna lachten we om de toon waarop hij was komen binnenvliegen. We kletsten over onze cluppies (zijn Ajax, mijn Willem II) en over wat ons zoal bezighield, maar dus niet over dat ene, op het laatst.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden